Η δύναμη του Σταυρού είναι δύναμη σωτηριώδης, δύναμη ευεργετική, δύναμη θεϊκής δωρεάς προς τον ανίσχυρο άνθρωπο. Και η δύναμη αυτή μας αγκαλιάζει όλους, όλους μας που πιστεύουμε στον Εσταυρωμένο Ιησού, σε ανατολή και δύση σε βορρά και νότο, αφού κατά το τροπάριο των αίνων της εορτής του «εύρος και μήκος Σταυρού, ουρανού ισοστάσιον». Δηλαδή, το μήκος και το πλάτος των ακτίνων του Σταυρού επεκτεινόμενα στο άπειρο καλύπτουν όλη την γη και φθάνουν μέχρι τα πέρατα του ουρανού δεικνύοντα ταυτόχρονα και την θυσιαστική αγάπη του Εσταυρωμένου που είναι απεριόριστη, είναι η αγάπη χωρίς σύνορα, η οποία αγκαλιάζει όλους μας και μας ανεβάζει στον ολόφωτο ουρανό.
Ο ίδιος ο Χριστός μας, με κραυγαλέο τρόπο, φανέρωσε σε διάφορες περιστάσεις με υπερφυσικά γεγονότα και θαυμαστές αποκαλύψεις, ότι το σημείο του σταυρού αποτελεί το σύμβολό Του και το αήττητο τρόπαιο των πιστών.
Ας θυμηθούμε τον Μεγάλο Κωνσταντίνο με την εμφάνιση του τιμίου Σταυρού και την επιγραφή «εν τούτω νίκα», και μάλιστα μέρα μεσημέρι, με μάρτυρες όλους τους άνδρες του στρατεύματός του. Επίσης τον ελεήμονα στρατηγό, Άγιο Ευστάθιο, τον Πλακίδα, που είδε πριν γνωρίσει τον Χριστό ανάμεσα στα κέρατα ενός ελαφιού ένα φωτεινό σταυρό και άκουσε φωνή να του λέει: «Γιατί, Πλακίδα, με κυνηγάς; Εγώ είμαι ο Χριστός, που δεν με γνωρίζεις, αλλά με ευαρεστείς με τα καλά σου έργα. Για χάρη σου λοιπόν φάνηκα πάνω σ’ αυτό το ελάφι. Οι ελεημοσύνες και οι καλές σου πράξεις με ευχαρίστησαν. Γι’ αυτό κι εγώ σου φανερώθηκα, γιατί δεν είναι δίκαιο ένας άνθρωπος σαν κι εσένα να μην γνωρίζει την αλήθεια…».
Ας θυμηθούμε, τέλος, τον Άγιο Μάρτυρα Προκόπιο που ως διώκτης πρώτα των Χριστιανών και ενώ πορευόταν προς την Αλεξάνδρεια, μια νύκτα είδε ένα σταυρό με μορφή κρυστάλλου και άκουσε μια φωνή να του λέει: «Εγώ είμαι ο εσταυρωμένος Ιησούς, ο υιός του Θεού». Αυτή ήταν η απαρχή της μεταστροφής του προς την πίστη και το μαρτύριο καθώς διαξηρύττει και το απολυτίκιό του: «Αγρευθείς ουρανόθεν προς την ευσέβειαν». Έτσι με την δύναμη του Σταυρού, πέτυχε να αριστεύσει στους αγώνες του προς δόξαν του Εσταυρωμένου και Αναστάντος Χριστού μας και να καταισχύνει τον μισόκαλο Βελίαρ. Ουράνια, λοιπόν, η κλήση του Αγίου Προκοπίου προς την ευσέβεια, και το Σημείο του Σταυρού η δύναμη και το κραταίωμά του. Με αυτή την δύναμη ο πρώην διώκτης μεταμορφώθηκε σε θερμό κήρυκα του Ευαγγελίου. Δεν στηρίχθηκε στις δικές του ανθρώπινες δυνάμεις, στα πλούτη ή στα στρατιωτικά του αξιώματα. Το μοναδικό του όπλο ήταν ο Τίμιος Σταυρός. Κατασκεύασε έναν σταυρό από χρυσό και ασήμι, παρόμοιο με αυτόν που είδε στο όραμα, και με την δύναμη αυτού του συμβόλου πέτυχε περιφανείς νίκες εναντίον των εχθρών.
Όταν, όμως, η ίδια του η μητέρα τον πίεσε να θυσιάσει στα είδωλα, εκείνος αρνήθηκε με παρρησία. Με την προσευχή του και την χάρη του Εσταυρωμένου, τα είδωλα μέσα στον ναό γκρεμίστηκαν και έγιναν κονιορτός. Αυτή η πνευματική νίκη δείχνει ότι ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι απλώς ένα κόσμημα, αλλά «το όπλο κατά του διαβόλου», η δύναμη που συντρίβει κάθε μορφή ψεύδους και κακίας στη ζωή μας.
Ο δρόμος του Αγίου Προκοπίου στην συνέχεια ήταν ένας δρόμος σταυρικός, γεμάτος φρικτά βασανιστήρια, φυλακίσεις και τελικά τον θάνατο διά αποκεφαλισμού. Άντεξε, όμως, τα πάντα με θαυμαστή ανδρεία, επειδή η καρδιά του ήταν «πυρπολημένη» από τον ζήλο του Χριστού και «φρουρημένη» από τον Τίμιο Σταυρό.
Το παράδειγμά του μάς υπενθυμίζει ότι η ζωή του Χριστιανού είναι αδιανόητη χωρίς τον Σταυρό. Ο καθένας μας καλείται να σηκώσει τον δικό του καθημερινό σταυρό, τον σταυρό των θλίψεων και των ασθενειών, τον σταυρό του αγώνα ενάντια στα πάθη και τις αδυναμίες μας, τον σταυρό της υπομονής στις αδικίες του κόσμου τούτου.
Όπως ο Άγιος Προκόπιος νίκησε επειδή εμπιστεύθηκε τον Εσταυρωμένο Κύριο, έτσι κι εμείς, όταν στρέφουμε το βλέμμα μας στο ξύλο της Ζωής, βρίσκουμε την ελπίδα, την δύναμη και την χαρά που χρειάζεται η ψυχή μας. Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταυρό, και η δόξα με το σημείο, λοιπόν, του Σταυρού, με το οποίο συντρίβονται πάσαι αι ενάντιαι δυνάμεις, φυλακτήριο και στήριγμα στην ζωή μας και μόνιμο σύντροφο στην ανηφορική μας πορεία, ας βαδίζουμε με σταθερότητα και ας αγωνιζόμαστε τον καλόν αγώνα της πίστεως, ζώντες σταυρικά και να είμαστε βέβαιοι ότι θα εξερχόμαστε από κάθε αγώνα νικητές με την αόρατη δύναμή του. Άλλωστε το ότι ζούμε σταυρικά σημαίνει ότι δεν αμφιβάλλουμε για ότι μας δίνει ο Κύριος και δεν βάζουμε το γιατί σε κάθε δυσκολία ή θλίψη που έχουμε.
Ας λέμε αυτό που έλεγε ο Γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης: «Όπου βάζει ο Θεός τελεία, εμείς δεν βάζουμε ερωτηματικό». Και η σταυρική ζωή σημαίνει δόσιμο, αυτό που ο κόσμος σήμερα δεν έχει μάθει να δίνει. Γνωρίζει μόνο να παίρνει. Έχει απαιτήσεις χωρίς υποχρεώσεις. Και νομίζει ότι πορευόμενος με αυτό τον τρόπο δείχνει εξυπνάδα και μπορεί να υπερέχει των άλλων. Και αν κάποιος ακολουθεί τον δρόμο της ηθικής, αγωνίζεται νόμιμα στο στάδιο της ζωής όχι μόνο θεωρείται ξεπερασμένος, αλλά και ανόητος, αφού βαδίζει, όπως λέγουν, «με τον σταυρό στο χέρι». Αυτό είναι το σύνθημα που έχει ρίξει ο πονηρός, για να αποτρέψει από την σταυρική ζωή τους πιστούς Χριστιανούς, για να μη γίνουν δήθεν θύματα των άλλων.
Με τον Σταυρό, όμως, στο χέρι ας πορευθούμε όλοι μας στον δρόμο της ζωής και να είμαστε βέβαιοι ότι ο δρόμος μας όσο δύσβατος και γεμάτος αγκάθια και εάν είναι είναι ωραίος, αφού στις δυσκολίες και στις πτώσεις μας Κυρηναίος μας είναι ο ίδιος ο Χριστός μας, ο οποίος μας οδηγεί από τις θλίψεις στις χαρές, από τις περιπέτειες στην αναψυχή, από το φρικτό Γολγοθά στην λαμπροφόρο ανάσταση, στην ατελεύτητη μακαριότητα, εκεί που βρίσκεται και ο άγιος Προκόπιος, την οποία είθε όλοι να απολαύσουμε.α περνά πάντα μέσα από την θυσία.
