Μελετώντας το Παύλειο χωρίο «συγχαίρω πάσιν υμίν και υμείς… συγχαίρετέ μοί» (Προς Φιλιππησίους β΄, 17), δεν θα ήταν άστοχο να παρατηρήσουμε ότι μία χαρά μας την ανακόπτει όχι μία αποτυχία, αλλά μία επιτυχία του αδελφού μας. Είναι οι περιπτώσεις που από το «ου ζηλοί» (Α’ Προς Κορινθίους ιγ΄, 4), αντιστρέφουμε τους όρους και οδηγούμαστε στην ζηλοφθονία.
Γιατί άραγε να μη μπορεί να χαρεί ο αδελφός μας στη δική μας χαρά; Ας θυμηθούμε την εικόνα από το βοσκό στο ιε΄ κεφάλαιο του Κατά Λουκά Ευαγγελίου, που έπειτα από την πολύωρη και πολύμοχθη πορεία στο λόγγο, επισστρέφει με το αρνί στον ώμο «χαίρων». Στο «γεώργιο» του Θεού έστω και «εξέρχομαι κλαίων… επιστρέφω εν αγαλλιάσει» (Ψαλμός ρκε΄, 6). Κι όταν η παρεξήγηση, ο φανατισμός και τα όμοια τους, μου παρεμβάλουν εμπόδια ή και δεσμεύσεις, και τότε ακόμη «χαίρουμε, ότι καταξιωθήκαμε υπέρ του ονόματος του Κυρίου να ατιμασθούμε» (Πράξεων ε΄, 41).
Μαζί με τον Παύλο που «χαρά και στέφανό του» αποτελούσε η Εκκκλησία στους Φιλίππους (δ΄, 1) και μαζί με τον Ιωάννη που σημείωνε «μειζοτέραν τούτων ουκ έχω χαράν, ίνα ακούω τα εμά τέκνα εν αληθεία περιπατούντα» (Γ΄ Ιωάννου 4). Η χαρά της διακονίας μας μέσα στην Εκκλησία ως γνήσια, ζητεί κάπου και κάποιον ν’ ακουμπήσει το ξεχείλισμά της. Ο βοσκός στο Λουκά (ιε΄, 6), καλεί τους «φίλους και γείτονες να συγχαρούν μαζί του». Το ίδιο η γυναίκα με τη δραχμή που βρήκε «συγχάρητέ μοι» (Λουκά ιε΄, 9). Το ίδιο κι ο πατέρας «συγχαίρει» μ’ όλους στο σπίτι, στην επιστροφή του άσωτου («και ήρξαντο ευφραίνεσθαι») (Λουκά ιε΄, 24). Όλοι χαίρονται και την χαρά τους επιθυμούν να την κοινωνήσουν σε άλλους ώστε να μην οδηγηθούν σε πειρασμικό εγωισμό. Είναι ένας αυθορμητισμός που πηγάζει από την γνησιότητα της χαράς (μας) και ο οποίος συγκεφαλαιώνεται στο «συγχάρητέ μοι». Το «έδει» του «συγχαρήναι» δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα στο μεγάλο αδελφό που ουσιαστικά του διακόπτει την κοινωνία και την χαρά που έχει ο πατέρας για την επιστροφή του μικρότερου γιού του. Συμπερασματικά το (συγ)χαίρειν οδηγεί σε κοινωνία προσώπων και όχι σε διάσπαση μιάς σχέσεως προσώπων. Εφόσον «έκαστος ίδιον χάρισμα εκ Θεού έχει» (Α’ Προς Κορινθίους ζ΄, 7), η χαρά μας για την οποιαδήποτε διακονία μας μέσα στην Εκκλησία θα πρέπει να μοιράζεται και να απλώνεται περίσσεια και με ικανοποίηση, αποτρέποντας οποιονδήποτε εγωισμό ή στεναχώρια στην επιτυχία του αδελφού μας. Οδηγούμαστε με τον τρόπο αυτό σε μία ομαλή ισορροπία σχέσεων ζωής και συνεργασίας, που εάν δεν την έχουμε δεν απολαμβάνουμε γνήσια την χαρά οποιουδήποτε έργου μας και διακονίας μας.
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είχε προαναγγείλλει στους μαθητές Του την εναλλαγή των συναισθημάτων τους, τον φόβο τους και την ταραχή της συλλήψεώς Του, της δίκης Του, της σταυρώσεώς Του και του θανάτου Του θα διεδέχετο η χαρά της αναστάσεώς Του και της εμφανίσεώς Του ζώντος «μετά το παθείν» (Πράξεων α´ 3): «Ταύτα λελάληκα υμίν ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη και η χαρά υμών πληρωθή» (‘Ιωάννου ιε´ 11). «Και ημείς ούν λύπην μεν νυν έχετε· πάλιν δε όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών» (‘Ιωάννου ιστ´ 22). Ο χαιρετισμός του αναστάντος Κυρίου προς τις Μυροφόρες γυναίκες «Χαίρετε· μη φοβείσθε», που αντήχησε στον κήπο της Ιερουσαλήμ και τις γέμισε χαρά και φώτισε τις ψυχές τους με το φως της αναστάσεως και της νίκης, απευθύνεται από τον αναστάντα Κύριο σε κάθε άνθρωπο κάθε εποχής για να του μεταδώσει αληθινή χαρά, γνήσια και ανόθευτη αγάπη και ασφαλή ελπίδα. Είναι χαιρετισμός που παρηγορεί τους θλιβομένους, που στηρίζει τους καταπτοημένους, που ενθαρύνει τους ολιγοπίστους, που εμπνέει καρτερία στους πάσχοντες.
Το «χαίρετε· μη φοβείσθε» και το «Πιστεύετε εις τον Θεόν, και εις εμέ πιστεύετε» (‘Ιωάννου ιδ´ 1) λαμβάνουν νόημα ως συνεπακόλουθα της Αναστάσεώς του και της δικής μας χαράς από το γεγονός αυτό. Μη ταράζεσθε, μη πτοείσθε, μην αμφιβάλλετε, μη δειλιάζετε μπροστά στην αμαρτία. Νικητής είναι ο Χριστός. ῎Ας μαίνονται οι εχθροί της πίστεως. ῎Ας οργιάζουν εναντίον του Χριστού οι δούλοι της αμαρτίας. ῎Ας πολιορκούν την Εκκλησία οι εργάτες της πονηρίας. Το Ευαγγέλιο και η πίστις θα θριαμβεύουν. Η ανάσταση του Κυρίου διαλύει κάθε φόβο, κάθε ταραχή, κάθε απειλή. Η Εκκλησία μας αιωνίως διακηρύττει και βεβαιώνει τον αποστολικό λόγο «αύτη η νίκη, η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α´ Ιωάννου ε´ 4).
