Λόγια Πατέρων

Ο έρω­τας κα­τα­λαμ­βά­νει τις ψυ­χές, που εί­ναι άδειες από Θείο έρω­τα και πλήτ­τουν μέσα στην μο­να­ξιά τους. Η καρ­διά, αφού έχει πλα­στεί για να ερω­τεύ­ε­ται, δεν μπο­ρεί να μεί­νει απα­θής …

Υπάρ­χει και με­τά­νοια χω­ρίς την προ­αί­ρε­σή μας. Εί­ναι η αναγ­κα­στι­κή με­τά­νοια. Σου ζη­τάω δηλ. να με συγ­χω­ρέ­σεις για ένα κακό που σου έκα­να, για να γλυ­τώ­σω τις συ­νέ­πειες, αλλα εσω­τε­ρι­κά …

Ο λοί­δο­ρος εί­ναι μο­χθη­ρός επιρ­ρε­πής στο να κα­τη­γο­ρεί και στις ύβρεις. Έχει ακά­θαρ­τη καρ­διά. Το πνεύ­μα του εί­ναι διε­στραμ­μέ­νο και η ψυχή του μο­χθη­ρή. Το στό­μα του εί­ναι διε­στραμ­μέ­νο, η …

Οι ισχυ­ρο­γνώ­μο­νες, οι φι­λό­νι­κοι, οι φι­λέ­ρι­δες, εί­ναι μά­ταιοι και κε­νοί. Αγω­νί­ζον­ται με τους άλ­λους μέ­χρι εξάν­τλη­σης, και ενώ μπο­ρεί να κα­τα­κου­ρα­στούν, δεν εν­δί­δουν. Δεν υπο­λο­γί­ζουν τον εαυ­τό τους και πα­ρα­φέ­ρον­ται …

Η μη­τέ­ρα μου έβλε­πε τις ατα­ξί­ες μου και στε­νο­χω­ριό­ταν, αλλά είχε μια αρ­χον­τιά. Όταν έκα­να καμ­μιά ατα­ξία, γύ­ρι­ζε το κε­φά­λι από την άλλη με­ριά και έκα­νε πως δεν με βλέ­πει, …

Στα χρό­νια της ει­δω­λο­λα­τρί­ας οι μη­τέ­ρες έκαι­γαν τα παι­διά τους μπρο­στά στο άγαλ­μα του Μο­λώχ (Ση­μι­τι­κή θε­ό­τη­τα), για να συμ­με­τά­σχουν στη δο­ξο­λο­γία προς τον Θεό! Αν γνώ­ρι­ζαν τον πραγ­μα­τι­κό Θεό, …

Μια μάνα μπο­ρεί από αδιά­κρι­τη αγά­πη να βλά­ψει το παι­δί της. Όταν λ.χ. κά­ποια μάνα βλέ­πει το παι­δά­κι να δυ­σκο­λεύ­ε­ται να περ­πα­τή­σει και λέει: «κρί­μα το καη­μέ­νο, δεν μπο­ρεί να …

Οι μη­τέ­ρες, όταν γεν­νη­θεί το παι­δί, πρέ­πει να το θη­λά­σει, όσο πιο πολύ μπο­ρεί, αφού το μη­τρι­κό γάλα, δί­νει υγεία στα παι­διά. Όταν όμως οι μη­τέ­ρες δεν θη­λά­ζουν τα παι­διά, …

Αν η μη­τέ­ρα που κυο­φο­ρεί συγ­χύ­ζε­ται και στε­νο­χω­ριέ­ται, το έμ­βρυο μέσα στην κοι­λιά της τα­ρά­ζε­ται. Ενώ, όταν η μάνα προ­σεύ­χε­ται και ζει πνευ­μα­τι­κά, το παι­δά­κι στην κοι­λιά της μά­νας αγιά­ζε­ται. …

Εί­ναι ένα εί­δος προ­βο­λής του εαυ­τού μας να επι­μέ­νου­με να γί­νουν οι άλ­λοι κα­λοί. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, θέ­λου­με εμείς να γί­νου­με κα­λοί και επει­δή δεν μπο­ρού­με, το απαι­τού­με από τους άλ­λους …