Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και άλλοι που με την παρουσία και τον λόγο τους, αφήνουν μέσα μας αποτύπωμα που ο χρόνος δεν σβήνει. Συχνά χρειάζονται χρόνια για να αντιληφθούμε πόσο βαθιά η παρουσία τους έχει επηρεάσει τη δική μας πορεία. Ένα τέτοιο πρόσωπο για μένα είναι ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, ο Ποιμενάρχης της ιδιαίτερης πατρίδας μου.
Τον γνώρισα όταν ήμουν παιδί και εκείνος διάκονος, δίπλα στον κοινό μας Γέροντα, τον από Αλεξανδρουπόλεως και μετέπειτα Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, κυρό Άνθιμο. Μάθαμε από εκείνον να βλέπουμε την Εκκλησία όχι ως ιδέα, αλλά ως τρόπο ζωής. Αργότερα αρκετοί λάβαμε από τα χέρια του τη χάρη της Ιερωσύνης. Ανάμεσά μας και ο σημερινός Μητροπολίτης Άνθιμος.
Τα χρόνια πέρασαν. Ο Γέροντάς μας κλήθηκε να αναλάβει την ποιμαντορία της Θεσσαλονίκης και ενθρονίστηκε στις 18 Ιουνίου 2004. Στις 6 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέλεξε τον τότε Πρωτοσύγκελλο π. Άνθιμο Κουκουρίδη ως διάδοχό του στον Μητροπολιτικό Θρόνο της Αλεξανδρουπόλεως. Στις 9 Οκτωβρίου, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αθηνών, τελέστηκε η εις Επίσκοπον χειροτονία του Μητροπολίτου Άνθιμου από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο κυρό Χριστόδουλο και Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αμέσως μετά την ενθρόνισή του μου εμπιστεύθηκε τη θέση του πρώτου συνεργάτη του.
Για δεκαεννέα χρόνια ζήσαμε από κοντά την καθημερινότητα μιας Μητροπόλεως, με χαρές, δυσκολίες, αποφάσεις και ανάγκες. Εκεί γνώρισα βαθύτερα όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται και αποφασίζει, αλλά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζει τον άνθρωπο. Η συνεργασία έγινε εμπιστοσύνη, η εμπιστοσύνη μαθητεία και η μαθητεία πνευματική σχέση. Μετά τον μακαριστό Γέροντά μας, ο Μητροπολίτης Άνθιμος έγινε για μένα ο δεύτερος πνευματικός μου πατέρας.
Σήμερα, σε μια ξεχωριστή ημέρα για τον ίδιο και για την τοπική εκκλησιαστική ιστορία της Αλεξανδρούπολης, δεν θέλω να απαριθμήσω έργα και σταθμούς. Θέλω να καταθέσω όσα κράτησα από την πολύχρονη παρουσία και τη μαθητεία κοντά του.
Είναι ένα ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα. Δεν επαναπαύεται σε όσα έχουν γίνει ούτε του αρκεί η διατήρηση των πραγμάτων. Αναζητά, σκέπτεται, δημιουργεί και ανοίγει νέους δρόμους. Η στασιμότητα δεν του ταίριαξε ποτέ.
Η σχέση του με την τοπική κοινωνία δεν είναι τυπική. Χαρακτηρίζεται από εγρήγορση, διάκριση και διάθεση ουσιαστικής ακρόασης. Παρακολουθεί τις μεταβολές της εποχής, αφουγκράζεται τους προβληματισμούς που γεννώνται και επιδιώκει η εκκλησιαστική παρουσία να βρίσκεται κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Έτσι αντιλαμβάνεται την ποιμαντική όχι ως διαχείριση μιας δεδομένης πραγματικότητας, αλλά ως διαρκή έξοδο προς τον άνθρωπο, κατά το αγιογραφικό κείμενο, «περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας».¹
Ιδιαίτερη θέση στην ποιμαντική του φυσιογνωμία έχει η λειτουργική του παρουσία. Η γνώση του Τυπικού, η ακρίβεια και η ευπρέπεια φανερώνουν ουσιαστική λειτουργική παιδεία. Από το Θυσιαστήριο ξεκινά η ποιμαντική και στο Θυσιαστήριο επιστρέφει.
Σημαντικό γνώρισμα της διακονίας του αποτελεί και ο τρόπος με τον οποίο αρθρώνει τον εκκλησιαστικό λόγο στον δημόσιο χώρο. Δεν αποφεύγει τα δύσκολα ερωτήματα ούτε επιλέγει έναν λόγο απομακρυσμένο από τις πραγματικές αγωνίες της εποχής. Μιλά με σαφήνεια, θεολογική ευθύνη και ποιμαντικό μέτρο, έχοντας επίγνωση ότι ο λόγος αποτελεί κατεξοχήν μέσο πνευματικής οικοδομής και θεραπείας του ανθρώπου.² Παράλληλα, επιδιώκει ο λόγος αυτός να διατηρεί το ήθος της εκκλησιαστικής μαρτυρίας, σύμφωνα με την αποστολική προτροπή: «ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος».³
Το ίδιο πνεύμα αποτυπώνεται και στο φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της τοπικής Εκκλησίας, το οποίο φέρει ευδιάκριτα το προσωπικό ποιμαντικό του αποτύπωμα. Το Ιωακείμειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο, το Σταυρίδειο Ίδρυμα Χρονίως Πασχόντων «Ο Άγιος Κυπριανός» και ο Φοιτητικός Ξενώνας «Ο Άγιος Στέφανος» εκφράζουν έμπρακτα τη μέριμνα για τον άνθρωπο. Παράλληλα, ο Ραδιοφωνικός Σταθμός «Ελπίδα 96,1» μεταφέρει στα σπίτια των ανθρώπων έναν λόγο εκκλησιαστικό και ελπιδοφόρο. Σε όλα αυτά διακρίνεται ένας συγκεκριμένος τρόπος ποιμαντικής: η Εκκλησία να μη μένει μακριά από τη ζωή, αλλά να βρίσκεται κοντά στον άνθρωπο και στις πραγματικές ανάγκες του.
Ένα ακόμη γνώρισμα που εκτιμώ είναι η ειλικρίνειά του. Δεν αγαπά τις μισές λέξεις ούτε τις βολικές ασάφειες. Έχει άποψη και δεν φοβάται να την εκφράσει. Μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του, κανείς όμως δεν δυσκολεύεται να καταλάβει τι πραγματικά πιστεύει. Πάντα μου έλεγε: «Ο καθαρός λόγος έχει κόστος, αλλά είναι προτιμότερος από μια σιωπή που βολεύει, αρκεί η αλήθεια να λέγεται “ ἐν ἀγάπῃ”».⁴
Τελευταίο γνώρισμα στο οποίο θέλω να σταθώ είναι το χαμόγελό του. Το απλό, ανθρώπινο και αβίαστο χαμόγελο που καταργεί αποστάσεις και δημιουργεί οικειότητα. Μιλά απλά, ακούει, έχει χιούμορ και θυμάται πρόσωπα. Γνωρίζει βαθιά την ιστορία του τόπου και τις ιστορίες των ανθρώπων του. Δεν χρειάζεται να επιδιώξει την εγγύτητα με τον άνθρωπο· την έχει στον τρόπο του. «Γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν».⁵
Σήμερα, έχοντας και εγώ την ευθύνη μιας τοπικής Εκκλησίας, κρατώ δύο βασικά στοιχεία από όσα έζησα κοντά του. Πρώτον, ο ποιμένας χρειάζεται την τόλμη να είναι αληθινός, να έχει καθαρό λόγο και ανοιχτή καρδιά. Δεύτερον, ο αληθινός πνευματικός πατέρας δίνει στον άλλο χώρο να ωριμάσει, να αναλάβει ευθύνη και να προχωρήσει στον δρόμο της διακονίας του.
Σεβασμιώτατε, Γέροντά μου, δεχθείτε μία μόνο ευχή: ο Χριστός να σας χαρίζει δύναμη και ποιμαντική έμπνευση, ώστε ο λόγος σας να ανοίγει δρόμους και η διακονία σας να οδηγεί πάντοτε τον άνθρωπο στην αλήθεια του Ευαγγελίου.
Παραπομπές
¹ Ματθ. 9, 35.
² Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Περὶ Ἱερωσύνης, Δ΄, 3, PG 48, 665–666.
³ Κολ. 4, 6.
⁴ Εφ. 4, 15.
⁵ Ιω. 10, 14.
Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, απολαμβάνει άκρα ειρήνη· γαλήνη επικρατεί στην καρδιά του και στην ψυχή του βασιλεύει πλήρης αταραξία. Όταν έχει βοηθό του τον Θεό, από τί να φοβηθεί; Από τί να δειλιάσει; γιατί ελπίζει στον Κύριο που μπορεί να τον γλιτώσει από τα χέρια αυτών που τον πολεμούν. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, βαδίζει ήρεμος στον αγώνα της ζωής του και διανύει τον δρόμο αυτό δίχως το άγχος των μερίμνων. Εργάζεται ακατάπαυστα το αγαθό, το ευάρεστο και τέλειο, τα δε έργα του τα ευλογεί ο Θεός. Σπέρνει ευλογημένα και λαμβάνει πλούσιους τους καρπούς των κόπων του. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν αστοχεί. Έχει θάρρος στον Κύριο και δεν παρεκτρέπεται από τους πειρασμούς που τον κυκλώνουν.
Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν ελπίζει σε χρήματα, ούτε στο μέγεθος της δύναμής του, αλλά επαναπαύεται στη βοήθεια που θα του παράσχει ο Θεός. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, είναι γεμάτος πίστη και αγάπη προς τον Θεό, ζει έχοντας θάρρος στην αγαθή του συνείδηση. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δοξολογεί μέρα νύχτα τον Κύριο! Μακάριος ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο!
Προσκυνηματική εκδρομή σε Κεφαλονιά και Ιθάκη του Ιερόύ Ναού Αγίων Νεομαρτύρων Πτολεμαΐδας
από ikivotos
Με την άδεια και την ευχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Ειρηναίου, ο Ιερός Ναός Αγίων Νεομαρτύρων Πτολεμαΐδας πραγματοποίησε τετραήμερη προσκυνηματική εκδρομή στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη, με τη συμμετοχή ενοριτών του Ναού.
Κατά την πρώτη ημέρα της εκδρομής, οι προσκυνητές επισκέφθηκαν τον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος στην Κεφαλονιά, όπου προσκύνησαν τα χαριτόβρυτα λείψανα του Αγίου Παναγή του Μπασιά, ενός εκ των λαοφιλών Αγίων της Κεφαλονιάς.
Την επόμενη ημέρα, το προσκύνημα συνεχίστηκε στην Ιθάκη. Οι εκδρομείς μετέβησαν στην Ιερά Μονή Παναγίας των Καθαρών, όπου προσκύνησαν την Πολιούχο της νήσου. Στη συνέχεια επισκέφθηκαν το χωριό Σταυρός και τον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου φυλάσσονται τα ιερά λείψανα του Αγίου Ιωακείμ του Ιθακησίου. Παράλληλα, γνώρισαν και άλλα γραφικά και όμορφα χωριά της Ιθάκης.
Κατά την τρίτη ημέρα, οι προσκυνητές επισκέφθηκαν την Παναγία τη Φιδούσα, έναν από τους πλέον γνωστούς θρησκευτικούς προορισμούς της Κεφαλονιάς. Εκεί, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, κατά την εορταστική περίοδο κάνουν την εμφάνισή τους τα «φιδάκια της Παναγίας».
Η εκδρομή συνεχίστηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου, στο Όρος των Ομαλών, όπου οι προσκυνητές προσκύνησαν το άφθαρτο ιερό σκήνωμα του Αγίου Γερασίμου, Πολιούχου και προστάτη της Κεφαλονιάς και τέλεσαν Αρτοκλασία υπέρ υγείας των προσκυνητών.
Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με επίσκεψη στο εντυπωσιακό και γραφικό Λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης, όπου οι εκδρομείς θαύμασαν μοναδική φυσική ομορφιά της κεφαλονίτικης γης.
Τους προσκυνητές συνόδευσε ο Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίων Νεομαρτύρων Πτολεμαΐδας, Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Αυξωνίδης.
Η Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου ανανεώνει τη δράση της και προσκαλεί τους γονείς του νησιού σε έναν νέο, βιωματικό κύκλο πνευματικής και παιδαγωγικής υποστήριξης.
Με βασικό στόχο τη δημιουργία μιας ζωντανής, ασφαλούς και υποστηρικτικής κοινότητας, το φετινό πρόγραμμα εστιάζει στις σύγχρονες προκλήσεις της οικογένειας, προσφέροντας ουσιαστικά εφόδια, γνώση και χώρο για ενδοσκόπηση.
Σε ποιους απευθύνεται το πρόγραμμα:
Για την καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγκών των συμμετεχόντων, η φετινή δράση διαχωρίζεται σε δύο διακριτά μέρη, με διαφορετικό κοινό-στόχο και προϋποθέσεις παρακολούθησης:
Οι Δια Ζώσης Συναντήσεις: Απευθύνονται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες γονέων, ανεξαρτήτως της ηλικίας των παιδιών τους. Η προσέλευση είναι απολύτως ελεύθερη και δεν απαιτείται καμία προηγούμενη εγγραφή ή δέσμευση συμμετοχής.
Οι Διαδικτυακές Συναντήσεις (Κλειστή Ομάδα): Απευθύνονται σε γονείς που έχουν παιδιά από 6 ετών (σχολική ηλικία) έως και φοιτητές. Για την ένταξη σε αυτή την ομάδα απαιτείται προεγγραφή και ουσιαστική δέσμευση παρακολούθησης, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνοχή, η εχεμύθεια και η ποιότητα του διαλόγου.
Δομή και Πρόγραμμα Δράσεων
1. Ανοιχτές Δια Ζώσης Συναντήσεις (3) – Ελεύθερη προσέλευση για όλους:
Πραγματοποιούνται σε συνδιοργάνωση με το Πανεπιστήμιο (Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών) και φιλοξενούνται στις αίθουσές του, ημέρα Κυριακή και ώρα 18:00 – 20:00, με τη συμμετοχή καταξιωμένων επιστημόνων:
Κυριακή 15 Νοεμβρίου: Διαδραστική συνάντηση με την ψυχολόγο-ειδικό σύμβουλο Νατάσα Καραγιαννάκη και τη διατροφολόγο Σπυριδούλα Μιχαλάκη, με κεντρικό θέμα: «Μαζί στο τραπέζι: Τρέφοντας το σώμα και την ψυχή.» Η συζήτηση θα καλύψει από έξυπνους στόχους και πρακτικές οδηγίες για τις καθημερινές συνήθειες, μέχρι τη διερεύνηση της ψυχοσυναισθηματικής, κοινωνικής και πολιτισμικής διάστασης του φαγητού.
Κυριακή 22 Νοεμβρίου: Συνάντηση με τον Δημήτριο Μάντζανο, με θέμα: «Όρια και επικοινωνία στην οικογένεια ως μέσο πρόληψης και αντιμετώπισης της σχολικής βίας.»
Κυριακή 24 Ιανουαρίου: Συνάντηση με την ψυχολόγο Φωτεινή Ζαγγάτση, με θέμα: «Χωρίς φωνές και εντάσεις: Πρακτική προσέγγιση στη σχολική μελέτη.»
2. Κλειστές Διαδικτυακές Συναντήσεις (4) – Αυστηρά για τα εγγεγραμμένα μέλη:
Θα πραγματοποιούνται μέσω της πλατφόρμας Zoom (στις 19:30).
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου: Μαρία Ξηρουχάκη (Ψυχολόγος, Συνεργάτης του Ιδρύματος Νεότητας και Οικογένειας της Ι.Α.Α.) με θέμα: «Η τέχνη της επικοινωνίας στην οικογένεια – Από τα εμπόδια στην ουσιαστική επικοινωνία».
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου: π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος) με θέμα: «Από την “τελειότητα” στη σχέση: Το παιδί δεν χρειάζεται έναν αλάνθαστο γονιό, αλλά έναν αληθινό άνθρωπο δίπλα του».
Πέμπτη 29 Οκτωβρίου: Μαρία Ξηρουχάκη (Ψυχολόγος) με θέμα: «Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών – Θέτοντας τα όρια στην πράξη».
Πέμπτη 26 Νοεμβρίου: Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός (Ψυχίατρος παιδιών και εφήβων), με θέμα: «Τι σημαίνει έφηβος σήμερα; Μια προσπάθεια για ενσυναίσθηση.»
Εκδήλωση Ενδιαφέροντος για τη Διαδικτυακή Ομάδα
Όλες οι δράσεις της Σχολής Γονέων παρέχονται εντελώς δωρεάν.
Οι γονείς που επιθυμούν να ενταχθούν ως σταθερά μέλη στο πρόγραμμα των κλειστών διαδικτυακών συναντήσεων και του forum, παρακαλούνται να συμπληρώσουν το σχετικό ερωτηματολόγιο γνωριμίας δηλώνοντας συμμετοχή στον παρακάτω σύνδεσμο (λόγω περιορισμένων θέσεων, θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας):
https://forms.gle/Bg8RQTUfER44AuRHA
Δράμας Δωρόθεος για Κειμήλια Εικοσιφοίνισσας: Δεν μας ενημέρωσαν – Συνέντευξη στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»
από ikivotos
Ήταν στα 1917 όταν οι βουλγαρικές κατοχικές δυνάμεις εσύλησαν και υφάρπασαν μεγάλο θησαυρό Ιερών Κειμηλίων από την Παναγία Εικοσιφοίνισσα, κυρίως, μεταξύ των οποίων Ιερά Λείψανα, Χειρόγραφα, παλαίτυπα και άλλα ιερά κειμήλια, ανείπωτης πνευματικής και ιστορικής αξίας. Έως σήμερα, οι όποιες προσπάθειες, πρωτίστως της Εκκλησίας, διά μέσου των τοπικών εκκλησιών που άπτονται άμεσα με την κίνηση αυτή, όπως οι Μητροπόλεις Δράμας, Σερρών, Ξάνθης, Σιδηροκάστρου κ.ά., και κατά δεύτερον της Πολιτείας, απέβησαν άκαρπες, διότι η αδιαλλαξία και λοιδορία των βούλγαρων συνομιλητών δεν είχε και έχει προηγούμενο.
Παρά ταύτα και ειλικρινώς με έναν ξαφνικό τρόπο που εντυπωσίασε τους πάντες, όχι, ασφαλώς, με τον καλύτερο τρόπο, το Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2026, στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης, υπογράφηκαν τα πρωτόκολλα της συμφωνίας της πολιτιστικής ανταλλαγής Ελλάδας και Βουλγαρίας, παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Βούλγαρου ομολόγου του, Rumen Radev.
Ως η Πολιτεία τονίζει, η κίνηση αυτή αποτελεί την έναρξη της συμφωνίας, που σημαίνει πως θα ακολουθήσουν και άλλλοι θησαυροί και Ιερά Κειμήλια, τα οποία φθάνουν έως και τις 6.000 (σύμφωνα με εκκλησιαστικές πηγές), αναλογικά με το είδος και τη μορφή τους.
Με την παρούσα συμφωνία, επιστρέφονται στην Ελλάδα 48 ιστορικά κειμήλια που είχαν υφαρπαγεί από τη Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας και τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, ενώ η Ελλάδα παραδίδει στη Βουλγαρία τα λείψανα του τσάρου Σαμουήλ, ο οποίος κατείχε την ηγεσία των Βουλγάρων από το 997 έως στα 1014, οπότε και ηττήθηκε από τους βυζαντινούς.
Η παράδοση των Κειμηλίων αποτελεί το δεύτερο και τελικό μέρος της Συμφωνίας, η οποία, συνεχίζεται μέσω του διαλόγου, ώστε να παραδοθούν στο μέλλον και άλλοι θησαυροί.
Μετά από Ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού, τα κειμήλια θα εκτεθούν στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού έως τις 5 Νοεμβρίου 2026 και στη συνέχεια θα παραδοθούν στις Ιερές Μονές Τιμίου Προδρόμου Σερρών και Παναγίας Εικοσιφοίνισσας.
Η «Κιβωτός της Ορθοδοξίας» μίλησε με τον Μητροπολίτη Δράμας κ. Δωρόθεο, ο οποίος, με ευθύνη και εκκλησιαστική διάκριση, έσπευσε προ της συμφωνίας να αποστείλει επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού κ. Μενδώνη, την οποία και προσέδωσε στη δημοσιότητα, στην οποία ξεκάθαρα εκφράζει τις ισχυρές επιφυλάξεις του για το αποτέλεσμα και το όλο νόημα της συμφωνίας αυτής.
«Δεν μας ενημέρωσαν», τονίζει με παράπονο αλλά και ευγένεια ο κ. Δωρόθεος. «Όχι απλά δεν μας ενημέρωσαν αλλά ούτε γνωρίζαμε το παραμικρό, μιας και για την επικείμενη υπογραφή της Συμφωνίας πληροφορήθηκα από τα ΜΜΕ!».
Και συμπληρώνει ο κ. Δωρόθεος με έκδηλη την απορία και δικαία αγανάκτησή του: «Οι Μητροπόλεις που άμεσα είμαστε συνδεδεμένοι με το ζήτημα αυτό, ως η Δράμα, οι Σέρρες, η Ξάνθη έπρεπε να είχαμε ενημέρωση. Εμείς, ως τοπική εκκλησία της Δράμας, ως ¨νοικοκυραίοι¨ στον τόπο μας, και δεν το λέω με παρρησία αλλά δικαιωματικά, δε γνωρίζαμε τίποτε απολύτως. Καμία ενημέρωση ή πληροφορία από πλευράς της Πολιτείας και του αρμοδίου Υπουργείου Πολιτισμού».
Ο ίδιος ο κ. Δωρόθεος, στην ως άνω επιστολή που αναφέραμε, τονίζει προς την κ. Μενδώνη: «Μέχρι πρόσφατα, στις τακτικές τηλεφωνικές, κατ’ ιδίαν επικοινωνίες μας, συχνά – πυκνά σας υπενθύμιζα το θέμα των κειμηλίων και χειρογράφων που εκλάπησαν από την Ιερά Μονή Εικοσιφοινίσσης και ελάμβανα πάντοτε τη διαβεβαίωσή σας ότι το ζήτημα αυτό βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα των προτεραιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού. Χωρίς να έχω καμία ενημέρωση και χωρίς να μου έχει ζητηθεί να λάβω μέρος σε κάποια σχετική διαβούλευση, πληροφορήθηκα χθες από τα ΜΜΕ ότι τα Υπουργεία Πολιτισμού Ελλάδος και Βουλγαρίας κατέληξαν σε συμφωνία…».
Ο κ. Δωρόθεος επισημαίνει στα «Κ.τ.Ο.» πως αυτό το ζήτημα «μάς πονάει σαν τοπική εκκλησία, γιατί ούτε γνωρίζουμε ποια ιερά Κειμήλια συναπαρτίζουν το σύνολο των 48 στον αριθμό, αλλά, ακριβώς επειδή παραδίδουμε τα φερόμενα ως οστά του τσάρου Σαμουήλ, στην ουσία, απεμπολούμε κάθε δυνατό σημείο που φέραμε στη διαπραγμάτευση έως σήμερα».
Και καταλήγει με απορία: «Επομένως, ποιοι έκαναν τη διαπραγμάτευση; Γιατί δε ρωτήθηκαν οι τοπικοι Μητροπολίτες, στα δικαιωματικά όρια των οποίων ανηκουν οι θησαυροί και οι Μονές απ΄ όπου εκλάπησαν από τους Βούλγαρους; Γιατί δεν μάς ενημέρωσαν; Εκφράζω, λοιπόν, τις επιφυλάξεις μου για το συμφέρον που αποκομίζουμε εμείς, ως Ελλάδα, από την εν λόγω συμφωνία, τη στιγμή κατά την οποία μόνο τα κλεμμένα από την Ιερά Μονή Εικοσιφοινίσσης ιερά κειμήλια είναι 800 και τα χειρόγραφα 430».
Μένει το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, να φανεί στην πράξη πόσο και με ποια κριτήρια η βουλγαρική πλευρά είναι έτοιμη να συνεχίσει το διάλογο για την επιστροφή και άλλων Ιερών Κειμηλίων, με πολλούς από ελληνικής πλευράς Μητροπολίτες να εκφράζουν όχι απλώς την επιφυλακτικότητα αλλά και την καχυποψία τους για τις όποιες προθέσεις των βουλγάρων, και, επιτρέψτε μου, όχι και αδίκως!
Το Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2026, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου προστάτου του Δικαστικού Σώματος και των Δικηγόρων, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ολύμπου κ. Κύριλλος τέλεσε την Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και προέβη στη χειροτονία σε Διάκονο του κ. Δημητρίου Βάλλα.
Ο Θεοφιλέστατος στην ομιλία του αναφέρθηκε στην ιερωσύνη ως σταυρική πορεία για κάθε κληρικό, τονίζοντας ιδιαίτερα: «Πρωταρχικό σου μέλημα να αποτελεί η εκπλήρωση του θελήματος του Θεού, έχοντας πάντοτε την αίσθηση ότι χωρίς την Εκκλησία η ύπαρξη σου δεν έχει αξία. Να έχεις πάντοτε στη ζωή σου πνεύμα διακονίας και να μην ξεχάσεις ποτέ ότι τα πάντα γίνονται προς δόξαν Θεού συναισθανόμενος κάθε στιγμή την ανάγκη του φωτισμού και της δυνάμεως της χάριτος Του διότι, χωρίς την δική Του δύναμη και τον δικό Του φωτισμό δεν μπορούμε τίποτα να πετύχουμε στην Ιερατική μας διακονία. Και αυτό γίνεται περισσότερο κατανοητό από αυτό που μας λέει ο ίδιος ο Κύριος «χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» δηλαδή χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε απολύτως τίποτα γιατί πολύ απλά χωρίς Αυτόν είμαστε μετέωροι».
Πριν την Απόλυση της Θείας Λειτουργίας ευλόγησε την Αρτοκλασία προσφωνώντας κατάλληλα και μεταφέροντας τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου. Σχετική ομιλία εκφώνησε ο Δικηγόρος κ. Δημήτριος Δημητριάδης, στο τέλος δε προσφώνησε ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου κ. Βασίλειος Καταβενάκης.
Στην εποχή μας δεν πέρασαν οι άνθρωποι ούτε πολέμους, ούτε πείνα και λένε ότι δεν έχουν ανάγκη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι’ αυτό δεν εκτιμούν τίποτε. Αν όμως έρθει δύσκολος καιρός, πείνα κ.λ.π. και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτιμήσουν και το ψωμί και την μαρμελάδα και όσα θα στερηθούν. Άμα δεν δοξάζουμε τον Θεό, επιτρέπει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε τα πράγματα. Ενώ, όταν τα εκτιμούμε, δεν επιτρέπει ο Θεός να συμβεί τίποτε το κακό.
Νεότερα άρθρα
