Περι Παραδείσου

Αχ! Αν ήξε­ρες μόνο τί χαρά, τί γλυ­κύ­τη­τα πε­ρι­μέ­νει την δι­καία ψυχή στον ου­ρα­νό, θα απο­φά­σι­ζες να υπο­φέ­ρεις με ευ­γνω­μο­σύ­νη σε αυ­τήν την πρό­σκαι­ρη ζωή κάθε εί­δους λύπη, διωγ­μό και συ­κο­φαν­τία. Και ακό­μη και αν το ίδιο μας το κελί ήταν γε­μά­το από σκου­λή­κια και αν ακό­μη τα σκου­λή­κια αυτά έτρω­γαν τις σάρ­κες μας σε όλη την διάρ­κεια αυ­τής της πρό­σκαι­ρης ζωής μας, πρέ­πει να συγ­κα­τα­τε­θού­με σε αυτό με την με­γα­λύ­τε­ρη νο­σταλ­γία, έτσι ώστε να μην χά­σου­με εκεί­νη την ου­ρά­νια χαρά, που ο Θεός έχει ετοι­μά­σει για όσους Τον αγα­πούν. Δεν υπάρ­χει πό­νος, ούτε λύπη, ούτε στε­ναγ­μός, εκεί όλα εί­ναι ανεί­πω­τη γλυ­κύ­τη­τα και χαρά, εκεί οι δί­καιοι θα λάμ­πουν όπως ο ήλιος. Αλλά εάν εκεί­νη η ου­ρά­νια δόξα και χαρά δεν μπό­ρε­σε να πε­ρι­γρα­φεί ούτε ακό­μη και από τον ίδιο τον αγα­πη­μέ­νο μας Πα­τέ­ρα Από­στο­λο Παύ­λο, ποιά άλλη αν­θρώ­πι­νη γλώσ­σα μπο­ρεί να πε­ρι­γρά­ψει την ομορ­φιά της ου­ρά­νιας πο­λι­τεί­ας, όπου κα­τοι­κούν οι ψυ­χές των δι­καί­ων;