Μπροστά στο μεγάλο θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού από τον Ιησού οι Ιουδαίοι τα χάνουν και αναζητούν τον αίτιο: «Πού εστιν Εκείνος;» (Ιωάν. 9, 12). Κι ο πρώην τυφλός που δέχεται την ερώτηση, δεν μπορεί να δώσει απάντηση, πέρα από το όνομα του Ιησού και το γεγονός της θεραπείας του. Διότι ο Κύριος, τον Οποίο ο τυφλός αγνοεί, τον έστειλε προς νίψη στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, οπότε εκείνος πιστεύοντας στον λόγο και ανταποκρινόμενος όντως θεραπεύεται. Αναζητούν λοιπόν οι Ιουδαίοι τον Χριστό.
Αλλ᾽ η αναζήτηση του Ιησού είναι φαινόμενο που επισημαίνουμε σε πολλά επίπεδα μέσα στο Ευαγγέλιο:
– αναζητεί τον Ιησού ως νήπιο ο Ηρώδης, γιατί Τον βλέπει ως απειλή, αφού είναι κατά τους μάγους «ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων»˙
– αναζητούν τον Ιησού οι Φαρισαίοι και οι θρησκευτικοί άρχοντες του Ισραήλ, γιατί είναι «επικίνδυνος», αφού καταλύει την ημέρα του Σαββάτου και καταργεί τις παραδόσεις τους˙
– αναζητεί ο απλός λαός τον Ιησού, γιατί τους έδωσε να φάει˙
– αναζητεί τον Ιησού ο Ηρώδης Αντίπας, γιατί θέλει να «διασκεδάσει», αφού έχει ακούσει για την ικανότητά Του να κάνει θαύματα.
Αλλά και: – αναζητούν οι μαθητές του Ιωάννη Προδρόμου τον Ιησού, γιατί Αυτόν υποδείκνυε ως Μεσσία ο δάσκαλός τους˙
– έρχεται προς αναζήτησή Του ο Ναθαναήλ που άκουσε θαυμαστά γι᾽ Αυτόν από τον φίλο του Φίλιππο˙
– έρχονται προς αναζήτησή Του οι Σαμαρείτες, γιατί προκλήθηκαν από τη μαρτυρία της συμπατριώτισσάς τους, που είπε ότι ο Ιησούς της απεκάλυψε όλη της τη ζωή.
Κι όχι μόνο τότε στα χρόνια του Ιησού. Σε κάθε εποχή, κι όσο θα υπάρχει κόσμος, θα υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν τον Ιησού. Δεν θα Τον αναζητούν όμως όλοι για τους ίδιους λόγους και για τον ίδιο σκοπό. Όπως τότε, έτσι και πάντα: άλλος αναζητεί τον Χριστό κινούμενος από μίσος και έχθρα προς Αυτόν, άλλος από περιέργεια, άλλος από γνήσια αναζήτηση της καρδιάς του, ψάχνοντας «το ύδωρ το ζων» κι άλλος από αγάπη προς Αυτόν, βλέποντας ότι η φλόγα που έχει αναφθεί μέσα του για τον Χριστό διαρκώς και φουντώνει.
Έτσι το «πού εστιν Εκείνος;» αποτελεί αίτημα και των εγγύς και των μακράν του Χριστού, που επιβεβαιώνει την ευαγγελική και διαχρονική αλήθεια ότι κανείς δεν μπορεί να σταθεί αδιάφορος μπροστά Του. Πάντοτε δηλαδή μπροστά στο όνομα του Χριστού είναι υποχρεωμένος να πάρει μια απόφαση είτε θετική είτε αρνητική. Όπως ο Ίδιος ο Κύριος το έχει αποκαλύψει: «ο μη ων μετ᾽ εμού κατ᾽ εμού εστι και ο μη συνάγων μετ᾽ εμού σκορπίζει». Κι αν ήθελε κανείς να κρίνει την ποικιλία των αρνητών του Χριστού, είτε δηλαδή των καθαρά εχθρών και πολεμίων Του είτε των αδιάφορων απέναντί Του, θα έλεγε ότι οι αδιάφοροι είναι και οι χειρότεροι εχθροί Του, γιατί σ᾽ αυτούς που φανερά Τον εχθρεύονται και Τον πολεμούν υπάρχει ελπίδα ακόμη και σύντομης μεταστροφής τους – ασχολούνται με Εκείνον έστω και αρνητικά – ενώ στους αδιάφορους που μπορεί να μην αρνούνται καν τον Χριστό, δεν υπάρχει προβληματισμός και ενδιαφέρον. «Όφειλες να είσαι ή ψυχρός ή θερμός. Επειδή όμως είσαι χλιαρός (και στους χλιαρούς βεβαίως ανήκουν και οι αδιάφοροι με την πίστη) θα σε εμέσω από το στόμα μου» (Αποκ. ᾽Ιωάννη).
«Πού εστιν Εκείνος;» Στην αναζήτηση του Χριστού και μάλιστα ως Σωτήρα της ζωής μας δεν υπάρχει ένας δρόμος. Κι από την άλλη κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη συγκεκριμένη απάντησή Του. Εμείς (πρέπει να) Τον αναζητούμε κι Εκείνος θα κρίνει το πού και το πώς της εμφάνισής Του. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι η εμφάνισή Του αυτή έχει πάντα το στοιχείο της έκπληξης:
Έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και που «φαίνεται» ότι δεν συντρέχουν οι συνθήκες της παρουσίας Του.
Έρχεται «κεκλεισμένων των θυρών» ή εκεί που παλεύεις με τα κύματα της ζωής, έτοιμος να καταποντιστείς – κι Εκείνος είναι πάνω στα κύματα δίπλα σου.
Πλησιάζεις κάποιον που πιστεύεις ότι μπορεί να σε βοηθήσει για να Τον βρείς και ακούς Εκείνον να σε προσφωνεί με τ᾽ όνομά σου.
Συνοδοιπορείς με άγνωστο και σου «βγαίνει» ο Ίδιος «εν ετέρα μορφή».
Έρχεται κυρίως στην «κλάσιν του άρτου», στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, και μόλις Τον αισθανθείς και πας να Τον «πιάσεις», «άφαντος γίνεται από Σου».
Μα εκεί που μας είπε ότι θα Τον βρίσκουμε πάντα στην όποια αναζήτησή μας είναι στο πρόσωπο του κάθε αδελφού, και μάλιστα του ελαχίστου. «Εφ᾽ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε»!
