Η αξία της μετανοίας

Αν πο­νέ­σει κά­ποιος πραγ­μα­τι­κά για το σφάλ­μα του, δεν θα το ξα­να­κά­νει. Πρέ­πει να υπάρ­χη εσω­τε­ρι­κή συν­τρι­βή με ει­λι­κρι­νή με­τά­νοια, για να διορ­θω­θεί. Γι’ αυτό λέει ο Αβ­βάς Μάρ­κος ο Ασκη­τής: «Αν ο άν­θρω­πος δεν στε­νο­χω­ρη­θεί κατ’ ανα­λο­γί­αν του σφάλ­μα­τος του, εύ­κο­λα πε­ρι­πί­πτει εις το αυτό σφάλ­μα». Δη­λα­δή, αν εί­ναι μι­κρό το σφάλ­μα, χρειά­ζε­ται μι­κρό­τε­ρη με­τά­νοια, αν εί­ναι με­γα­λύ­τε­ρο, με­γα­λύ­τε­ρη με­τά­νοια. Όταν κα­νείς δεν πιά­νει το μέ­γε­θος της πτώ­σε­ως του και δεν λυ­πά­ται ­κατ’ ανα­λο­γί­αν του σφάλ­μα­τος, τότε εύ­κο­λα πέ­φτει στο ίδιο ή και σε με­γα­λύ­τε­ρο σφάλ­μα. Όταν όμως από την λύπη της με­τα­νοί­ας περ­νάς στην από­γνω­ση, τότε ση­μαί­νει ότι έχεις λυ­πη­θεί πε­ρισ­σό­τε­ρο από όσο έπρε­πε. Σ’ αυ­τές τις πε­ρι­πτώ­σεις χρειά­ζε­ται να δώ­σεις στον εαυ­τό σου λίγο κου­ρά­γιο και να αν­τι­με­τω­πί­σεις το σφάλ­μα με λίγη «καλή αδια­φο­ρία».