Μη λησμονούμε το Θεό

Ξε­χνά­με τον Θεό και μπαί­νει μετά ο λο­γι­σμός, ότι κά­νου­με κάτι σπου­δαίο, μπαί­νει και η αν­θρω­πα­ρέ­σκεια και κοι­τά­με να μην ξε­πέ­σου­με στα μά­τια των αν­θρώ­πων. Ενώ, αν ενερ­γεί κα­νείς με την σκέ­ψη, ότι ο Θεός τον βλέ­πει, τον πα­ρα­κο­λου­θεί, τότε ό,τι κά­νει εί­ναι σί­γου­ρο· αλ­λιώς, αν κά­νει κάτι, για να φα­νεί κα­λός στους αν­θρώ­πους, όλα τα χά­νει, όλα χα­ρα­μί­ζον­ται. Για κάθε ενέρ­γειά του ο άν­θρω­πος πρέ­πει να ρω­τά­ει τον εαυ­τό του: «Καλά, εμέ­να αυτό που κάνω με ανα­παύ­ει· τον Θεό Τον ανα­παύ­ει;» και να εξε­τά­ζει, αν εί­ναι ευά­ρε­στο στον Θεό. Εάν ξε­χνά­ει να κά­νει αυτό, ξε­χνά­ει και τον Θεό μετά. Ό,τι κά­νει κα­νείς, να το κά­νει κα­θα­ρό για τον Χρι­στό, να έχει τον νου του, ότι ο Χρι­στός τον βλέ­πει, τον πα­ρα­κο­λου­θεί· σε κάθε του κί­νη­ση, κέν­τρο να εί­ναι ο Χρι­στός.