Όταν μόνος προσπαθώ
κάτι για να καταφέρω
και νομίζω πως μπορώ
μόνος πέρα να τα φέρω·
όταν μόνος πολεμώ
στης ζωής την ανηφόρα
και το τέλος καρτερώ
να με στέψει νικηφόρα,
πέφτω τότε σε τρανή,
ασυλόγιστη απάτη,
που πιο έχθρα και φρικτή
δεν υπάρχει από δαύτη.
Πως χωρίς τη θερμουργό
του Θεού μου άγια χάρη
ξετυλίγω μοναχός
της ζωής το ειλητάρι;
Αν εκείνη ζωτικά
δε συντρέχει στο πλευρό μου
με δυνάμεις ασθενείς
πως το στέφος θαν’ δικό μου;
Δος μου δύναμη, Χριστέ,
να γνωρίζω που πηγαίνω,
μη μ’ αφήνεις ορφανός
απ’ τη χάρη Σου να μένω.
Έλα, «μείνον μετ’ εμού»
Ιησού μου, Λυτρωτά του,
για να μένω νικητής
ως βαθειά στα γηρατειά μου.
Στην ιστορία της ανθρωπότητος διαβάζουμε για διάφορες επαναστάσεις. Επαναστάσεις που άλλες άλλαξαν τη ροή της προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο. Δεν είναι όλες οι επαναστάσεις επιτυχείς, γιατί και τα ελατήρια των ανθρώπων που επαναστατούν δεν είναι γνήσια, είναι κάλπικα. Δεν πηγάζουν από καρδιές ηρωικές, γεμάτες αγάπη, γεμάτες επίγνωση των δυνάμεών τους και, το κυριώτερο, θεϊκή συνέργεια. Ο μέγιστος των επαναστατών ήταν είναι και θα είναι ο Χριστός μας, αφού «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ΄ 8). Αυτός άλλαξε την ιστορία και η γέννησή Του αποτέλεσε το μεσότοιχο της παλαιάς, της «προ Χριστού» και της νέας, της «μετά Χριστόν».
Ο Χριστός μας επαναστάτης! Επαναστάτησε εναντίον του κόσμου της αμαρτίας και της φθοράς, του κόσμου του πολέμου και του μίσους, για να συνεγείρει όλους, που είμαστε πλάσματα των χειρών Του, προς τις επάλξεις της σωτηρίας, της αφθαρσίας, της αγάπης και της ειρήνης. Καλούμαστε. λοιπόν, και εμείς, σύμφωνα με την παρότρυνσή Του «μιμηταί μου γίνεσθε» ( Α΄ Κορινθ. δ΄ 16), να γίνουμε επαναστάτες. Και όχι μόνο μια φορά, αλλά να επαναστατούμε συνεχώς στη ζωή μας κατά της κακίας του κόσμου, της εφάμαρτης βιοτής, των δυνάμεων του σκότους, των δυναστών των λαών, αυτών που εφαρμόζουν το νόμο του ισχυροτέρου και όχι το νόμο της αγάπης. Η συνεχής αυτή επανάστασή μας είναι επανάσταση αγάπης και όχι μίσους. Επανάσταση ελευθερίας και όχι δουλώσεως σε πάθη, ιδέες, σκοτεινούς μηχανισμούς. Επανάσταση λυτρωτική και όχι επανάσταση δεσμευτική. Ο επαναστάτης Χριστός, μας καλεί να Τον γνωρίσουμε, αυτόν που είναι η Αλήθεια και μας είπε: «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. η΄ 32). Άρα μαζί Του θα νιώθουμε απελεύθεροι άνθρωποι, άνθρωποι με ελεύθερη βούληση και οι πράξεις και τα έργα μας θα είναι σωτηριώδη, θα είναι ειρηνικά, θα είναι προσφιλή σε όλους, αφού θα είναι έργα αγάπης.
Ας προσπαθήσουμε, όμως, να θυμηθούμε καλές και κακές επαναστάσεις μέσα στην ιστορία. Τα εφαλτήρια για καλή επανάσταση είναι η αγάπη, το κοινό καλό, αυτό που συμφέρει, βέβαια, στις ψυχές, και πάνω από όλα η θεϊκή συνέργεια.
Κακή επανάσταση έκαναν ο Αδάμ και η Εύα. Επαναστάτησαν κατά του νόμου του Θεού και οδηγήθηκαν στην εξορία και στο θάνατο. Η επανάστασή τους απέτυχε. Κακή επανάσταση εναντίον του Μωϋσέως έκαναν οι Ισραηλίτες στην έρημο και έπεσε επάνω τους η οργή του Θεού με φοβερό θανατικό. Κακή επανάσταση έκανε ο Άσωτος, που αυτονομήθηκε και νομίζοντας ότι είναι ικανός μόνος του να χτίσει τη ζωή του, σπατάλισε την πατρική περιουσία σε ασωτείες και μετήλαξε την πατρική του ευτυχία σε διαρκή δυστυχία, σε ανέχεια και θλίψη.
Καλή επανάσταση έκαναν οι πρόγονοί μας Έλληνες κατά των Τούρκων κατακτητών. Επαναστάτησαν με την ευλογία της Εκκλησίας μας, που από τα χείλη του Επισκόπου Παλαιών Πατρών Γερμανού δέχθηκαν την ευχή του Θεού, την ευχή της ενάρξεως του επαναστατικού τους αγώνος. Η επανάστασή τους ενέκλειε γνήσιο αγωνιστικό φρόνημα, αγάπη για τους καταπιεσμένους, ανιδιοτέλεια και θεική συνέργεια. Γι’ αυτό και ο Κολοκοτρώνης είπε ότι, «ο Θεός υπέγραψε την ελευθερία της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω την υπογραφή Του». Καλή επανάσταση κατά του δυνάστη κατακτητή έκαναν οι ηρωικοί μας Νεομάρτυρες, οι Μάρτυρες που για την αγάπη του Χριστού θυσίασαν τα πάντα, ακόμη και τη νιότη τους και τη ίδια τους τη ζωή. Παράδειγμα ζωντανό αποτελεί ο Πηλιορείτης Νεόμαρτυρας Απόστολος ο Νέος, ο οποίος επαναστάτησε ενάντιον των κατακτητών που επέβαλαν φοβερούς φόρους στους Χριστιανούς της πατρίδος του. Η επανάστασή του αυτή μαζί με τη άρνησή του να αρνηθεί την πίστη του στο Χριστό μας, τον οδήγησε στη σαν πρόβατο σφαγή του. Ήταν επαναστάτης αγάπης για τους άλλους, επαναστάτης με Χριστό, γι’ αυτό και σαν νικητή Άγιο τον γιορτάζουμε στους αιώνες. Καλή επανάσταση κατά της αμαρτίας και της καταπιέσεως έκανε ο Δαβίδ, που με μία μονο σφενδόνα, αλλά με τη δύναμη του Θεού, νίκησε το γίγαντα Γολιάθ. Καλή επανάσταση έκανε και ο Νέστορας, που νίκησε με την ευλογία του Αγίου Δημητρίου τον ισχυρό αντίπαλό του Λυαίο.
Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο Θεός είναι η καταφυγή μας. Είναι ο μόνος πάντοτε έτοιμος να μας βοηθήσει. Ο Ψαλμωδός, ο επαναστάτης προφητάναξ Δαβίδ, χρησιμοποιούσε πάντοτε για καταφύγιό του το Θεό και αναφέρει: «Ο Θεός ημών καταφυγή και δύναμις» (Ψαλμ. 45, 1). Αλλού πάλιν ο ίδιος αναφέρει: «Κύριος στερέωμά μου και καταφυγή μου και ρύστης μου» (Ψαλμ. 17, 3), «Κύριε, καταφυγή εγενήθης ημίν» (Ψαλμ. 89, 1), «Κύριε, αντιλήπτωρ μου ει και καταφυγή μου» (Ψαλμ. 90, 2), και «Κύριε, εγενήθης καταφυγή μου εν ημέρα θλίψεώς μου» (Ψαλμ. 58, 17). Σε όλες τις δύσκολες στιγμές και στους κινδύνους και τις θλίψεις, ο επαναστάτης Ψαλμωδός κατέφευγε στο Θεό και δεν απογοητευόταν, γι΄ αυτό και συνέχιζε στους ψαλμούς του να μνημονεύει τον Κύριο ως καταφυγή του και να προστρέχει στη βοήθειά Του.
Αν η επανάστασή μας, λοιπόν, θέλουμε να είναι καλή και να στεφθεί από επιτυχία, μη λησμονούμε ότι πρέπει να στηρίζεται απαραίτητα στο Θεό μας και στην ανιδιοτελή αγάπη μας προς τους άλλους. Εμείς θα προσθέσουμε το αγωνιστικό και ηρωικό μας φρόνημα, το μη όμως αυτονομημένο, αλλά πάντοτε ταπεινωμένο ενώπιον του Θεού μας, για να μην είναι ποτέ ταπεινωμένο ενώπιον των δυναστών μας.
