Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη
«Δεν ΓΙΝΟΝΤΑΙ Αρχιεπίσκοποι όλοι οι διάκοι. Και δεν γίνεται εθνικός ηγέτης ο κάθε Ιεράρχης. Σπάνιες είναι μάλιστα, οι ιστορικές περιστάσεις που μπορεί να δώσουν σ’ ένα Ιεράρχη τη δυνατότητα να ενσαρκώσει ή να διερμηνεύσει τη βούληση ενός εθνικού συνόλου. Στις περιπτώσεις εκείνες, που σπάνιες ιστορικές συνθήκες τις έκαμαν δυνατές, ανήκει ο Μακάριος» (Παναγιώτης Κανελλόπουλος, πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδος και κορυφαίος Ακαδημαϊκός).
Τα πενήντα δύο έτη από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974 και το 49ον ιερό Μνημόσυνο του Μεγάλου μας σύγχρονου Ηγέτη Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, που ανέδειξε το Έθνος μας, είναι αφορμή να αναβαπτισθούμε με τις Πολιτικές του Υποθήκες , για να βγούμε από το πολιτικό αδιέξοδο που μας δημιουργεί η αδιαλλαξία της Τουρκίας να σεβαστεί τα δίκαια του Λαού μας, να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο των Λαών και μάλιστα των μικρών και αδυνάτων. Ουδέποτε να λησμονούμε ότι η ουσία του προβλήματος μας είναι η βάρβαρη τουρκική εισβολή κι ότι η οποιανδήποτε λύση για να είναι βιώσιμη και δίκαιη πρέπει να τερματίζει τα αποτελέσματα της εισβολής.
Δυο εβδομάδες πριν να φύγει από το μάταιο αυτό κόσμο ο Εθνάρχης Μακάριος στην ομιλία του στην Πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977 έθεσε ενώπιον του Λαού το ερώτημα «τι θα κάνουμε και πως θα αντιδράσουμε αν ούτε τα Ηνωμένα Έθνη ούτε οι συνομιλίες ούτε οι μεσολαβήσεις μπορούν να προωθήσουν αποτελεσματικά το πρόβλημα μας προς τη λύση του. Ακούμε συχνά την απειλή ότι, αν δεν αναγνωρίσουμε τις νέες πραγματικότητες που δημιούργησε η τουρκική εισβολή, για να στηριχθεί πάνω σ’ αυτές ένας συμβιβασμός, τότε η τουρκοκρατούμενη περιοχή, που είναι σήμερα είδος προτεκτοράτου της Τουρκίας, θα ανακηρυχτεί μονομερώς σε χωριστό ανεξάρτητο κράτος. Αλλά και πάλι δεν θα ενδώσουμε και δεν θα απεμπολήσουμε τα δίκαια και δικαιώματα μας. Και ο αγώνας, ο μακροχρόνιος αγώνας, θα είναι εθνική ανάγκη και επιταγή για να βρούμε δικαίωση. Ο μακροχρόνιος αγώνας – υπαγόρευση ανάγκης και όχι εκλογή μας –θα πάρει σταδιακά πολλές μορφές. Η σύμπνοια Αθηνών και Λευκωσίας, η σταθερότητα πολιτικής γραμμής, η αμυντική θωράκιση κι η ενίσχυση της οικονομίας μας αποτελούν τα βάθρα για τη διεξαγωγή αυτού του αγώνα. Πρώτα, όμως απ’ όλα, απαιτείται ισχυρό και αρραγές εσωτερικό μέτωπο που να το διασφαλίζει η ενότητα του λαού μας. Πιστεύει πιθανώς η Τουρκία ότι η πάροδος του χρόνου και οι πολλές δυσκολίες θα μας απογοητεύσουν ώστε να εγκαταλείψουμε τον αγώνα και να υποταχθούμε τελικά στη μοίρα μας. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Αγωνιστές ανυπότακτοι θα είμαστε όσα χρόνια και να περάσουν, όσες δυσκολίες και να συναντήσουμε. Η αγωνιστική σημαία μας ουδέποτε θα υποσταλεί». (βλ. βιβλίο «Μακάριος, όπως τον είδα…, επιμέλεια έκδοσης Γιώργος Τσαλακός και Γιάννος Κρανιδιώτης, εκδόσεις Μετόπη, Αθήνα,1980, σελ.324-325).
Οι Πολιτικές Υποθήκες του Μακαρίου ηχούν και σήμερα ενώπιον μας και καλούν την Πολιτική και Εκκλησιαστική Ηγεσία του Έθνους να εργασθούν από κοινού με ενότητα και υψηλή συναίσθηση ευθύνης για τη δικαίωση του Λαού μας. Η Κύπρος μπορεί να γίνει ο τάφος της Τουρκίας. Με τον μακροχρόνιο αγώνα μας για τη δικαίωση του λαού μας υπενθυμίζουμε την αυτονόητη υποχρέωση όλων των χωρών του κόσμου να σέβονται το Διεθνές Δίκαιο ως της μόνης οδού για την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών και την ενίσχυση της παγκόσμιας ασφάλειας. Εκεί που γίνονται σήμερα πόλεμοι και καταστροφές κι ανθρώπινες τραγωδίες, όπως στη Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, απουσιάζει ο σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο. Απουσία σεβασμού στο Διεθνές Δίκαιο υπάρχει και στις παράνομες συνεχείς βλέψεις του μεγαλύτερου σύγχρονου πειρατή της Μεσογείου, της Τουρκίας, που άρχισαν να δημιουργούνται επικίνδυνα από το έτος που έγινε η βάρβαρη εισβολή της στη Κύπρο. Ο τερματισμός της εισβολής της Τουρκίας μπορεί να γίνει η αρχή για το σεβασμό όλων των Χωρών στο Διεθνές Δίκαιο.
Είναι λυπηρό που βλέπουμε σε σημαντικές εκδηλώσεις για την καταδίκη της τουρκικής Εισβολής και στο ετήσιο ιερό Μνημόσυνο του Εθνάρχη μας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, αλλά και σε σημαντικά Συνέδρια, όπως πρόσφατα το Παγκόσμιο Συνέδριο των Αποδήμων μας, να απουσιάζει παντελώς εκ της Πολιτικής και Εκκλησιαστικής Ηγεσίας η πλήρης στήριξη στον εκάστοτε εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κύπρου και στις αποφάσεις του Εθνικού μας Συμβουλίου για τη λύση του Κυπριακού Προβλήματος, όπως προβλέπονται από τα ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ, με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο. Τις θέσεις αυτές στηρίζουν πλήρως οι εκάστοτε Κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδος, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα και η Διεθνής Κοινότητα. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, όταν απουσιάζει η στήριξη προς τις πρωτοβουλίες του Προέδρου μας και της Κυβερνήσεως του για λύση του Κυπριακού, απλώς ενισχύουμε την αδιαλλαξία της Τουρκίας και το χειρότερο υποσκάπτουμε το αρραγές εσωτερικό μέτωπο της ενότητας μας, ρισκάροντας το διχασμό του Λαού.
Υπάρχουν δυστυχώς και ελάχιστοι σύγχρονοι εφιάλτες που δεν σέβονται την Ιστορία, τονίζοντας ότι αν επέστρεφε στη Κύπρο ο Μακάριος θα ρίχναμε τους τούρκους εισβολείς στη θάλασσα. Τα κέντρα των αποφάσεων για να μη μας πάρουν οι Τούρκοι όλη τη Κύπρο δεν ήταν στη Λευκωσία ή στη Πάφο, αλλά στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, εκεί που βρέθηκε με τη πρόνοια του Θεού ο Εθνάρχης μας.
Όπως τεκμηριώνεται με κείμενα και έρευνες στο Φάκελο της Κύπρου της Βουλής των Ελλήνων και της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου, όλα ήταν προδομένα για την εύκολη εισβολή των βάρβαρων τούρκων κατακτητών από δικούς μας και την ανοχή των Ισχυρών Υπερδυνάμεων. Όλα ξεκίνησαν με το προδοτικό πραξικόπημα που οργανωσε η Χούντα των Αθηνών με τη συμμετοχή των Ελλαδιτών αξιωματικών που ήταν στη Κύπρο να προστατεύουν τη κρατική οντότητα της Δημοκρατίας της Κύπρου, με τη στήριξη των αμετανόητων εγκληματιών της Εοκα βήτα της καταστροφής, των φόνων και της βίας. Η Τουρκία, βλέποντας τη προδοσία και την ανοχή των Ισχυρών, σχεδίασε να προχωρήσει στην κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου, για να μετατρέψει τη Κύπρο σε τουρκική εδαφική επέκταση, όπως έκανε στο παρελθόν με την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη κι ολόκληρη τη Μικρά Ασία. Ο λόγος που δεν τα κατάφερε η Τουρκία, ήταν επειδή ο Μακάριος ήταν ζωντανός, όπου με τη βοήθεια του Θεού και το διεθνές κύρος του «κίνησε γη και ουρανό» στα Διεθνή Κέντρα των Αποφάσεων, όπως είναι η έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, να τη σταματήσει πριν να προχωρήσει στην εύκολη κατάληψη της Πρωτεύουσας της Κύπρου της Λευκωσίας και των υπόλοιπων σημερινών ελεύθερων περιοχών της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 64% της όλης εκτάσεως της Μεγαλονήσου μας. Αν ο Μακάριος ήταν νεκρός την ημέρα του προδοτικού πραξικοπήματος, όχι μόνο οι τούρκοι θα έπαιρναν ολόκληρη τη Κύπρο, αλλά ίσως να εισέβαλλαν και στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και στην βόρειο Ελλάδα.
Σε μια από τις έξι εξορίες του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου, οι Αρειανοί αιρετικοί τον κατηγορούσαν ότι εγκατέλειψε το ποίμνιο του στην Αλεξάνδρεια και πήγε να κρυφτεί στα Μοναστήρια της ερήμου για να σώσει τη ζωή του. Έγραψε ως απάντηση ένα μικρό κείμενο ο άγιος Αθανάσιος με τίτλο «Περί Φυγής», θέτοντας το ερώτημα αν ο Ιησούς Χριστός όταν έφευγε μακριά να αποφύγει αυτούς που ήθελαν να το δολοφονήσουν πριν «έλθει το πλήρωμα του χρόνου», αν αυτό που έκανε ήταν κάτι καλό ή κακό. Η φωνή του Αγίου Αθανασίου ήταν το κριτήριο της Ορθοδοξίας. Κακό και άδικο είναι όταν δολοφόνοι θέλουν να δολοφονήσουν ένα αθώο. Όταν προσπαθούμε να σώσουμε τη ζωή ενός αθώου δεν είναι κακό, είναι καλό. Όταν μάλιστα με τη ζωή του το πρόσωπο αυτό μπορεί να προστατέψει ένα ολόκληρο Λαό να μη μείνουν ορφανοί.
Ο Μακάριος δεν ήθελε να πάει πουθενά, ούτε από το Προεδρικό που πήγαν να το δολοφονήσουν προδότες δικοί μας, ούτε από τη Κύπρο, τον έπεισαν ότι αν σώσουν τη ζωή του, με τη βοήθεια του Θεού είναι και το μόνο πρόσωπο, που θα μπορούσε να πείσει τη Διεθνή Κοινότητα η Κύπρος να μη γίνει μια νέα Κωνσταντινούπολη και μια νέα Σμύρνη, να μη γίνει τουρκική, να παραμείνει για πάντα ελληνική και ορθόδοξη, προστατεύοντας όμως και την ειρηνική συνύπαρξη των υπόλοιπων εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων, των Τουρκοκυπρίων, των Μαρωνιτών, των Αρμενίων και των Λατίνων. Το όνειρο του Γενάρχη της Δημοκρατίας της Κύπρου, της Κρατικής διεθνούς οντότητας της Κύπρου για πρώτη φορά στον ιστορικό της βίο, που ακολούθησαν κι όλοι οι εκάστοτε Πρόεδροι της Κύπρου, όπως και ο σημερινός, είναι με την ευαισθησία της η Κυπριακή Δημοκρατία να προστατεύει με κάθε τρόπο και τις όλες τις κοινότητες κι όλους τους νόμιμους κατοίκους της Κύπρου για ειρηνική συμβίωση και ευημερία. Η μόνη διαφορά μεταξύ αυτών που συκοφαντούσαν τον Μέγα Αθανάσιο κι αυτών που συκοφαντούν σήμερα τον Εθνάρχη Μακάριο Γ’ είναι ότι οι πρώτοι ήταν αιρετικοί, ενώ οι σημερινοί είναι απλώς αφελείς και ανιστόρητοι. Το κοινό τους χαρακτηριστικό όμως είναι ότι ζουν ερήμην της αλήθειας και του ρεαλισμού. Ο τυφλός φανατισμός τους είναι όπως το σκοτάδι που βλέπουν τα πάντα σκοτεινά, χωρίς να μπορούν να δουν το φως της αλήθειας.
Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι για να αναγκασθεί η Διεθνής Κοινότητα να υποχρεώσει τη Τουρκία σε άμεσο διάλογο με την Ηγεσία της Δημοκρατίας της Κύπρου και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα που ανήκουμε για την εφαρμογή των αποφάσεων και ψηφισμάτων του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαίου με το τερματισμό των αποτελεσμάτων της βάρβαρης τουρκικής εισβολής, οφείλουμε να περάσουμε μέσα από το υφιστάμενο στάδιο που στηρίζει για τόσα έτη η εκάστοτε Ηγεσία μας και στην Κύπρο και στην Ελλάδα κι η Διεθνής Κοινότητα. Αυτό είναι και το όνειρο του Εθνάρχη μας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ κι όλων των διαδόχων του Προέδρων. Η απελευθέρωση των σκλαβωμένων κατεχομένων περιοχών μας.
Ο ρόλος των ΜΜΕς είναι να καλλιεργούν συνέχεια με κάθε τρόπο την ενίσχυση της εσωτερικής μας ενότητας για το καλό του Λαού μας. Αυτός είναι κι ο επιπλέον εθνικός και ηθικός ρόλος των Πολιτικών Κομμάτων, των Συντεχνιών, οργανωμένων συνόλων της τοπικής κοινωνίας κι όλων των πολιτών και φυσικά και της Ηγεσίας της Εκκλησίας μας.
Όπως τόνισε και ο κοινός Παππούς του Έθνους μας, ο Αίσωπος, «Ενωμένοι θα επιζήσουμε, χωρισμένοι θα χαθούμε.».
