Ο μεγάλος απολογητής της πίστεως Τερτυλλιανός, που έζησε στα τέλη του δευτέρου αιώνος, έγραφε για το σημείο του Σταυρού, το οποίο είναι «των πιστών το στήριγμα και των δαιμόνων το τραύμα»: «Οπουδήποτε κι αν πρόκειται να φθάσουμε, για οπουδήποτε κι αν πρέπει να ξεκινήσουμε, όταν φθάνουμε στον προορισμό μας και όταν ξεκινούμε γι’ αυτόν, όταν βάζουμε τα υποδήματά μας ή τα ενδύματά μας, όταν πλενόμαστε, όταν τρώμε, όταν ανάβουμε το λυχνάρι, όταν πέφτουμε στο κρεββάτι, όταν καθόμαστε στο τραπέζι, όταν αρχίζουμε κάποια συζήτηση, κάνουμε στο μέτωπό μας το σημείο του σταυρού». Με αυτή την μικρή αλλά θαυματουργική κίνηση διώχνουμε μακριά το ταγκαλάκι, όπως ονόμαζε τον πονηρό ο Άγιος Παΐσιος, και περιβαλλόμαστε με μια αόρατη χάρη, τη χάρη του Εσταυρωμένου μας Ιησού, του αιώνιου νικητή.
Ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης έλεγε ότι: «Ο σταυρός είναι εικόνα του εσταυρωμένου Χριστού, του Υιού του Θεού. Γι’ αυτό και το σημείο του, και η σκιά του ακόμη, προκαλούν τρόμο στους δαίμονες. Έτσι, βλέπουμε ότι αρκεί να βυθίσει κανείς τον σταυρό στο νερό, για να το αγιάσει. Μετά απ’ αυτή την κίνηση, το απλό νερό γίνεται ιαματικό και διώχνει τα δαιμόνια».
Οι Εβραίοι από την μεσσιανική εποχή δεν μπόρεσαν να αποδεχθούν τον Χριστό ως Μεσσία, γιατί δεν νοούσαν Θεό εσταυρωμένο πάνω σε έναν ατιμωτικό σταυρό. Δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την δόξα του Σταυρού. Για εμάς, όμως, τους Χριστιανούς, ο Σταυρός είναι αυτός που μας οδηγεί στην σωτηρία, είναι η πυξίδα μας προς την αιωνιότητα. Και γνωρίζουμε καλά ότι μέσα από το Γολγοθά οδηγούμαστε στην Ανάσταση, μέσα από την σταυρική ζωή στην αιώνια αγαλλίαση.
Δυστυχώς σήμερα, εμείς οι άνθρωποι, ζητούμε μια ζωή ασταύρωτη, ζητούμε να κατακτήσουμε τον παράδεισο χωρίς να σηκώσουμε σταυρό στην ζωή μας. Θέλουμε δόξα χωρίς σταυρό. Έτσι, γινόμαστε και εμείς άπιστοι. Αρνούμενοι τον σταυρό μας, την θυσιαστική αγάπη, την ταπείνωση, την υπομονή, την άσκηση, αρνούμαστε τον σταυρό του Χριστού μας, αρνούμαστε τον ίδιο τον Εσταυρωμένο μας Ιησού. Και αρνούμενοι τον Χριστό μας, αυτονομούμαστε και εγωιστικά φερόμενοι πέφτουμε στις παγίδες του πονηρού. Πρέπει να το νοιώσουμε βαθιά, ότι για εμάς τους Χριστιανούς, ο σταυρός και ο λόγος του Εσταυρωμένου είναι η δύναμή μας, είναι το σθένος μας, είναι η ισχύς μας σε αντιθέση με τους απίστους, που για αυτούς ο σταυρός είναι μωρία και αισχύνη. «Ο λόγος ο του Σταυρού τοις μεν απολυμμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι» μας λέει ο Απόστολος Παύλος (Α΄ Κορινθ. α΄ 18).
Μιάν ημέρα, αναφέρεται στο Γεροντικό, ο Γέροντας Δωρόθεος, ο Θηβαίος, έστειλε τον υποτακτικό του στο πηγάδι να φέρει νερό. Εκείνος μόλις έσκυψε και ήταν έτοιμος να ρίψει στο νερό τον κουβά, είδε μια ασπίδα, ένα δηλητηριώδες φίδι, να βρίσκεται μέσα σε αυτό. Εγκατέλειψε τότε τον κουβά και έτρεξε στο Γέροντα φωνάζοντας:
-Αββά χαθήκαμε, το πηγάδι δηλητηριάσθηκε από μια ασπίδα.
-Κι αν ο διάβολος αποφασίσει να ρίψει ασπίδες σε όλα τα πηγάδια, εσύ θα πεθάνεις από τη δίψα; Του αποκρίθηκε ο Γέροντας κουνώντας το κεφάλι, για την δειλία του υποτακτικού του. Μετά πήγε ο ίδιος στο πηγάδι πήρε τον κουβά και έβγαλε μόνος του νερό. Το σταύρωσε, ήπιε ο ίδιος και έδωσε και στον υποτακτικό του, λέγοντας: Όπου υπάρχει σταυρός δεν μπορεί να σταθεί η κακία του εχθρού.
Η δύναμη του Σταυρού είναι δύναμη σωτηριώδης, δύναμη ευεργετική, δύναμη θεϊκής δωρεάς προς τον ανίσχυρο άνθρωπο. Και η δύναμη αυτή μας αγκαλιάζει όλους, όλους μας που πιστεύουμε στον Εσταυρωμένο Ιησού, σε ανατολή και δύση, σε βορρά και νότο, αφού κατά το τροπάριο των αίνων της εορτής του, «εύρος και μήκος Σταυρού, ουρανού ισοστάσιον». Δηλαδή, το μήκος και το πλάτος των ακτίνων του Σταυρού επεκτεινόμενα στο άπειρο, καλύπτουν όλη την γη και φθάνουν μέχρι τα πέρατα του ουρανού, δεικνύοντα ταυτόχρονα και την θυσιαστική αγάπη του Εσταυρωμένου που είναι απεριόριστη, είναι η αγάπη χωρίς σύνορα, η οποία αγκαλιάζει όλους μας και μας ανεβάζει στον ολόφωτο ουρανό.
Αναφέρεται ότι κάποιος νέος παραστράτησε, μα τόσο μετανόησε, όταν η Θεία Χάρη τον επισκέφθηκε από ένα κήρυγμα που άκουσε, ώστε άφησε τον κόσμο κι έγινε καλόγερος. Έφτιαξε μια καλύβα στην έρημο κι έκλαιγε κάθε μέρα με πολύ πόνο τις αμαρτίες του. Με τίποτα, όμως, δεν μπορούσε να παρηγορηθεί.
Μια νύχτα παρουσιάσθηκε στον ύπνο του ο Ιησούς, περιτριγυρισμένος από φως ουράνιο. Πήγε κοντά του με καλωσύνη και του είπε με τη γλυκιά φωνή Του:
– Τι έχεις, άνθρωπε και κλαίς, με τόσο πόνο;
– Κλαίω, Κύριε, απάντησε εκείνος, γιατί έπεσα σε αμαρτία, είπε με απελπισία ο αμαρτωλός.
– Ω, τότε σήκω, του είπε παρήγορα ο Χριστός μας!
– Δεν μπορώ μόνος, Κύριε, απάντησε ο μοναχός τρέμοντας.
Άπλωσε τότε το Θεϊκό Του χέρι ο Κύριος της αγάπης και τον βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνος όμως δεν σταμάτησε να κλαίει.
– Τώρα γιατί κλαίς; Του είπε!
– Πονώ, Χριστέ μου, γιατί σε λύπησα. Ξόδεψα τον πλούτο των χαρισμάτων Σου σε ασωτίες, συνέχισε ο μοναχός.
Έβαλε τότε με στοργή το χέρι Του ο Φιλάνθρωπος Δεσπότης στο κεφάλι του πονεμένου αμαρτωλού και του είπε με ιλαρότητα:
– Αφού για μένα πονάς τόσο πολύ, εγώ έπαυσα πιά να λυπάμαι για τα περασμένα, για τις αμαρτίες σου.
Ο νέος σήκωσε το βλέμμα του, για να ευχαριστήσει τον Σωτήρα του, μα Εκείνος δεν βρισκόταν πιά εκεί. Στην θέση που πατούσε είχε σχηματισθεί ένας πελώριος ολόφωτος σταυρός. Λυτρωμένος πιά από το βάρος της αμαρτίας, έπεσε ο μοναχός και τον προσκύνησε. Με ευγνωμοσύνη στην ψυχή, ύστερα από το όραμα εκείνο, κατέβηκε πάλι στην πολιτεία ο νέος μοναχός, για να γίνει πιά θερμός κήρυκας της μετανοίας και να οδηγήσει στον Εσταυρωμένο Χριστό πολλούς άλλους παραστρατημένους.
