Στην αυλή της Μάνας μας, τι πιο φυσικό από το να εκδηλώνουμε τη χαρά μας με όποιον τρόπο μπορούμε; Ακόμη χορεύοντας σαν να θέλουμε και με τις ρυθμικές του σώματος κινήσεις μας να αναφερθούμε σ’ Εκείνην που χαίρεται να μας βλέπει, όπως η μάνα χαίρεται να βλέπει τα παιδιά της να παίζουν και να χορεύουν στην αυλή της.
Ο Πολιτιστικός Όμιλος ΔΩΔΩΝΗ πραγματοποίησε μια ξεχωριστή μουσικοχορευτική εκδήλωση με αφορμή την εορτή της Παναγίας, το Σάββατο 21 Νοεμβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιά και στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».
Για το πρόσωπο της Παναγίας μίλησε ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Δορμπαράκης. Την εκδήλωση πλαισίωσαν οι ομάδες χορού της ΔΩΔΩΝΗΣ υπό τη διδασκαλία του Παύλου Γκολέμη και Γιώργου Γκολέμη ο οποίος και συντόνισε την εκδήλωση.
Η εκδήλωση, αφιερωμένη στο πιο σεπτό πρόσωπο της πίστης και της παράδοσής μας, στην Υπεραγία Θεοτόκο, περιελάμβανε δημοτικά τραγούδια με κυρίαρχο πρόσωπο των τραγουδιών την Παναγία, αλλά και ελληνικούς χορούς από τον Μοριά, τον Πόντο, τα Δωδεκάνησα, την Ήπειρο, τη Θράκη, τις Κυκλάδες και την Κρήτη, που αποδόθηκαν από ομάδες χορού της Δωδώνης, συνθέτοντας μία ξεχωριστή παρουσίαση. Μαζί τους ο π. Γεώργιος Δορμπαράκης που μίλησε για το πρόσωπο, τη χάρη και τη σκέπη της Παναγίας στη ζωή όλων μας.
Ο τίτλος της εκδήλωσης, όπως είπε ο π. Γεώργιος, δεν αποτελεί έμπνευση ποιητική των διοργανωτών της, αλλά αγιογραφική ρήση, απαντώμενη τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, όσο και στην Καινή, πολύ περισσότερο έπειτα στην υμνολογική παράδοση της Εκκλησίας μας. Οι αυλές του Κυρίου είναι η αγκαλιά του Κυρίου, η ένταξή μας μέσα σ’ Αυτόν αφότου μάλιστα σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος, οπότε κατ’ επέκταση και η αυλή της Παναγίας μας είναι η θερμή και τρυφερή αγκαλιά Της για όλους τους ανθρώπους.
Στην αυλή της Μάνας μας έτσι, κάτω από την αγία σκέπη Της, ζωοποιούμενοι από την αγάπη Αυτής και του Υιού και Θεού της Κυρίου Ιησού Χριστού, τι πιο φυσικό από το να εκδηλώνουμε τη χαρά μας με όποιον τρόπο μπορούμε; Μιλώντας γι’ αυτήν, δοξολογώντας τον Θεό που μας την χάρισε, υμνολογώντας τα εξαίσια που επιτελεί για χάρη μας, δεχόμενοι τις ευεργετικές επεμβάσεις της, ιδίως όταν χειμαζόμαστε από τα δεινά του βίου, αλλά ακόμη χορεύοντας σαν να θέλουμε και με τις ρυθμικές του σώματος κινήσεις μας να αναφερθούμε σ’ Εκείνην που χαίρεται να μας βλέπει, όπως η μάνα χαίρεται να βλέπει τα παιδιά της να παίζουν και να χορεύουν στην αυλή της.
«Της Παναγιάς ο Χορός» για παράδειγμα τον Δεκαπενταύγουστο ή στα εννιάμερα της Κοιμήσεώς Της σε πολλά μέρη της Ελλάδας, το «Τράτα», στα Μέγαρα, της Παρασκευής της Διακαινησίμου, ο «διπλός χορός», και πάλι τον Δεκαπενταύγουστο, στην Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία, («τρανός χορός» αλλιώς, γιατί όλοι συμμετέχουν δημιουργώντας ομόκεντρους κύκλους), ο Καλαματιανός και οι συρτοί χοροί επίσης, όπως και οι νησιώτικοι συρτοί και μπάλοι, στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα, τι άλλο φανερώνουν παρά την παραπάνω αλήθεια;
Λόγος και χορός λοιπόν για την Παναγία μας. Και τα δύο συνταιριασμένα για να προβληθεί το πάντιμο πρόσωπό Της. Μόνον τυφλοί πνευματικά, μόνον άνθρωποι που είναι στερημένοι της χάριτος Θεού δεν μπορούν να δουν το ολοφάνερο, όπως καταγράφεται στα θεόπνευστα κείμενα της Αγίας Γραφής, ιδίως της Καινής Διαθήκης. Η εκτίμηση για την Παναγία, τη μικρή κόρη Μαριάμ της Ναζαρέτ. Εκτίμηση που δεν είναι ανθρώπινη, αλλά κατά κυριολεξία αγγελική και θεϊκή. Ο Θεός και ο πνευματικός κόσμος των αγίων αγγέλων Του μας ανοίγουν τα μάτια για να δούμε ότι η Παναγία είναι η «Κεχαριτωμένη», Αυτή που «ο Κύριος είναι μαζί Της» – ό,τι τόλμησε να ψελλίσει ενώπιόν Της ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον Ευαγγελισμό της: «Χαίρε, Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου».
Γι’ αυτό και ο πιστός στον Χριστό λαός «λάτρεψε» απαρχής του χριστιανισμού την Υπεραγία Θεοτόκο. Τη «λάτρεψε» όχι με την έννοια της λατρείας η οποία αρμόζει μόνον στον Θεό, αλλά με την έννοια της βαθιάς και ανεπιφύλακτης αγάπης, της μεγάλης τιμής και του απόλυτου σεβασμού που μπορεί να αποδίδει ένα παιδί στη μάνα του, γνωρίζοντας ότι δι’ Αυτής αναφέρεται στον μόνο όντως λατρευτό Κύριο Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό και Εκείνης η αντίδραση είναι εξόχως συγκινητική, παρηγορητική, σωτήρια. Αγκαλιάζει τους πιστούς, τους ενισχύει στον αγώνα τους, τους γιατρεύει στα αρρωστήματά τους, διαρκώς πρεσβεύει στον Υιό και Θεό της υπέρ αυτών.
Η Παναγία ήταν όλη ένα «ναι» σε ό,τι ο Θεός την καλούσε. Το «ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου» δεν συνιστά μία και μόνη απάντηση σε μία κλήση Του, αλλά τη διαρκή και επίμονη στάση της μέχρι το επίγειο τέλος της ζωής της. Κι αυτό το φρόνημα δεν το απέκτησε διαμιάς «μαγικά». Το «έκτισε» η Παναγία μας από βρέφος, ιδίως αφότου οδηγήθηκε στον Ναό τριετής από τους γονείς της προκειμένου να ζήσει εκεί αφιερωμένη στον Θεό. Το γεγονός της εισόδου της στον Ναό, αποτελεί την ιστορική απαρχή της ετοιμασίας της για ό,τι ο Θεός της επεφύλασσε. Με τη Γέννησή της και τα Εισόδιά της στον Ναό ήδη επιβεβαιώνεται αυτό που στο λεγόμενο Πρωτευαγγέλιο είχε πει ο Δημιουργός στους πρωτοπλάστους, ότι μέσα από μία γυναίκα θα έλθει Εκείνος που θα συντρίψει τον πονηρό διάβολο και θα επαναφέρει τους ανθρώπους στην αρχαία και όχι μόνον μακαριότητα.
Έφτασε Αυτή που αποτελούσε το όραμα της ανθρωπότητας για την αποκατάστασή της μετά την πτώση της στην αμαρτία: να τα ξαναβρεί με τον Θεό της – η εκπλήρωση της προφητείας, του «πρωτευαγγελίου». Κι είναι αλήθεια πως η Εκκλησίας μας δεν παύει να προβάλλει αδιάκοπα την πραγματικότητα αυτήν σε καθημερινή βάση. Γιατί δεν δημιουργηθήκαμε για να κλαίμε, αλλά για να μετέχουμε εσαεί στη μακαριότητα και τη χαρά του Τριαδικού Θεού μας.
Τη μουσικοχορευτική εκδήλωση μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:
https://youtube.com/live/Yddyr8exTZg
