Του Αλεξάνδρου Π. Κωστάρα

Ομότιμου Καθηγητή Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Θράκης

Αποτελεί ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, ότι η ονοματολογική διαφορά μας με το κράτος των Σκοπίων είναι είτε γεωγραφική, είτε χρονική. Ως εκ τούτου, μπορούμε να τη λύσουμε με την αντίστοιχη βοήθεια της γεωγραφίας ή του χρόνου, στο πλαίσιο μιας σύνθετης ονομασίας, βάζοντας ένα γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό στον σχετικό όρο, ο οποίος θα διευκρινίζει τί ακριβώς εκπροσωπουν τα Σκόπια σε σύγκριση με εμάς. Οι προαναφερθείσες απόψεις, που συντηρούν τη συζήτηση της σύνθετης ονομασίας για το κράτος των Σκοπίων, είναι πεπλανημένες. Και οι υποστηρικτές τους δεν θα είχαν υποπέσει ασφαλώς στη σχετική πλάνη, εάν είχαν μελετήσει σοβαρότερα το πρόβλημα και είχαν αντιληφθεί ότι η διαφορά μας με τους Σκοπιανούς είναι διαφορά ταυτότητας, η οποία δεν επηρεάζεται ούτε από τον χώρο, ούτε από τον χρόνο. Ας επισημάνουμε λοιπόν εδώ τα σημεία της πλάνης των υποστηρικτών της σύνθετης ονομασίας.

Η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό
Η πλάνη των «γεωγράφων» συντηρείται εν πολλοίς από το γεγονός ότι η σημερινή περιοχή της Μακεδονίας δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά εκτείνεται και σε άλλα δυο όμορα κράτη αυτής, ήτοι στα Σκόπια και στη Βουλγαρία. Επομένως, στη βάση της διαπίστωσης αυτής, οι υποστηρικτές του γεωγραφικού προσδιορισμού δέχονται ότι κάθε ένα από τα κράτη που κατέχουν μακεδονικό έδαφος, έχει το δικαίωμα να ονομάζεται Μακεδονία. Και, για να μη συγχέωνται τα «αγροτεμάχια», λογικό είναι να μπουν κάποιες ταμπέλες που θα τα ξεχωρίζουν:

«Βόρεια»-«Νότια», «Ανω»-«Κάτω» κλπ. Αλλωστε, οι ταμπέλες οριοθετούν πάντα τις όμορες ιδιοκτησίες.

Κατ’ αρχάς, σε όσους βλέπουν έτσι τα πράγματα, πρέπει να επισημανθεί ότι και τα άλλα δύο τμήματα της Μακεδονίας, που κατέχουν σήμερα τα Σκόπια και η Βουλγαρία, ήσαν και αυτά δικά μας μέχρι το 1453, μέχρι δηλαδή την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς.

Στα εδάφη αυτά είχαν εγκατασταθεί από τον 6ο μ. Χ. αιώνα σλαβικοί πληθυσμοί, που κατέβηκαν στη Βαλκανική Χερσόνησο και παρέμειναν σε αυτήν με την ανοχή των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Το καθεστώς της δουλείας υπό τον οθωμανικό ζυγό δεν μετάβαλε ούτε τα εδαφικά όρια των περιοχών, στις οποίες κατοικούσαν οι διάφοροι υποταγμένοι στους Οθωμανούς λαοί, ούτε την ταυτότητά των λαών αυτών, εφ’ όσον δεν ακολούθησε βέβαια κάποιος βίαιος ή εκούσιος εξισλαμισμός τους. Με αυτά τα δεδομένα, εισήλθαμε στους επαναστατικούς χρόνους μετά το 1821 και ιδίως στην περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913). Δεν μπορέσαμε ή δεν μας άφησαν, δυστυχώς, την περίοδο αυτή να απελευθερώσουμε και τα άλλα εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας, που κατείχαν οι Σκοπιανοί και οι Βούλγαροι. Ετσι, παγιώθηκε η υφισταμένη σήμερα κατάσταση. Μόλις που χρειάζεται να τονισθεί ότι η κατοχή από άλλους μιας περιοχής που ανήκε παλιότερα σε μάς δεν δίνει σε αυτούς το δικαίωμα να χρησιμοποιούν την πολιτιστική μας ταυτότητα. Αλλιώς όλος ο κόσμος θα έπρεπε να ονομαζόταν Ελλάδα ή Μακεδονία. Και θα ήταν βέβαια αυτό τίτλος τιμής για μας.

Δεν προσβλέπουν όμως σε αυτό οι Σκοπιανοί, σφετεριζόμενοι ήδη από το 1944 την εθνική μας ταυτότητα. Εχουν άλλες στοχεύσεις. Γι’ αυτό, η άρνησή μας να δεχθούμε τα Σκόπια ως «Μακεδονία» στα βόρεια σύνορά μας ήταν και πρέπει να είναι απόλυτη. Βλέποντας ωστόσο οι Σκοπιανοί, έπειτα από τόσα χρόνια, ότι δεν μπορούν να ιδιοποιούνται ανεμπόδιστα την ταυτότητά μας, σκέφτηκαν να μπουν σε αυτήν μέσω του «Δούρειου Ιππου», που τους διδάξαμε εμείς! Αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν ως τέχνασμα τη γεωγραφία, την οποία οι αφελείς «Τρώες» της εποχής βλέπουν ως «αφιέρωμα» στην ειρηνική συμβίωση των λαών μας, γι’ αυτό  δέχθηκαν να ονομάζεται το κράτος των Σκοπίων «Βόρεια Μακεδονία».

Πόση νοημοσύνη όμως μπορούν να έχουν οι σπουδαίοι εθνοπατέρες μας, που διαπραγματεύονται με τους Σκοπιανούς σε αυτή τη βάση, όταν είναι κοινώς γνωστό ότι δεν υπάρχει παράδειγμα στην ιστορία ή στον κόσμο, κατά το οποίο οι όροι «Βόρειος»-«Νότιος» κλπ. προσδιορίζουν εθνοφυλετικά διαφορετικούς λαούς; Η Βόρεια και η Νότια Κορέα είναι, ως γνωστόν, διαφορετικά κράτη. Είναι όμως εθνοφυλετικά διαφορετικοί και οι λαοί τους; Το ίδιο ισχύει για το Βιετνάμ, όπως ίσχυε παλιότερα για τη Γερμανία, που ήταν χωρισμένη σε  Ανατολική και Δυτική. Εάν λοιπόν δεχθούμε να ονομαστούν τα Σκόπια «Βόρεια» ή «Ανω» Μακεδονία, δεν θα έχουμε βάλει εμείς οι ίδιοι τους Σκοπιανούς μέσα στην εθνική μας ταυτότητα, την οποία υποτίθεται θέλουμε να διαφυλάξουμε με τη σύνθετη ονομασία;

Η λύση στη βάση του χρονικού προσδιορισμού
Ανάλογο τέχνασμα συνιστά και η λύση της σύνθετης ονομασίας στη βάση του χρονικού προσδιορισμού. Με δεδομένο ότι και ο χρόνος δεν τέμνει ποτέ εθνοφυλετικά διαφορετικούς λαούς, αλλά προσδιορίζει την ενιαία ταυτότητά τους σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, η ονομασία των Σκοπίων ως «Νέας Μακεδονίας», θα υποδηλώνει ότι και οι Σκοπιανοί είναι κληρονόμοι και συνεχιστές της Αρχαίας Μακεδονίας, όπως και εμείς. Δεν το βιώνουμε αυτό εμείς οι Νέο-Ελληνες, καθώς γυρνάμε προς τα πίσω και κοιτάζουμε την ιστορία μας;

Η Νέα Ελλάδα εθνοφυλετικά δεν είναι κάτι διαφορετικό από την Αρχαία Ελλάδα. Γιατί λοιπόν να αξιολογήσει κάποιος διαφορετικά την αντιδιαστολή της «Νέας» από την Αρχαία Μακεδονία;

Είναι κοινώς γνωστό ότι ο χρόνος δεν μπορεί να «μεταγγίσει» φυλετικά στοιχεία από ένα γένος σε κάποιο άλλο, για να διαμορφώσει φυλετική ταυτότητα ανάμεσά τους. Οσο μπορεί ένας ελέφαντας να γίνει ουρακοτάγκος με την πάροδο του χρόνου, αλλά τόσο μπορεί ένας Σλάβος να γίνει Μακεδόνας, επειδή κατέχει μακεδονικά εδάφη 14 περίπου αιώνες.

Αυτό λοιπόν που δεν μπορεί να το επιτύχει η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, θα το επιτύχουμε εμείς με τη σύνθετη ονομασία, αφού δι’ αυτής θα ομολογούμε ότι οι Σκοπιανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά εθνοφυλετικά ίδιος με εμάς λαός. Μακεδόνες και αυτοί. Και επειδή η «Νέα Μακεδονία» θα είναι ανεξάρτητο κράτος, ενώ η δική μας Αρχαία Μακεδονία απλή γεωγραφική περιοχή, οι Σκοπιανοί θα καθιερωθούν στη διεθνή κοινή γνώμη ως οι μοναδικοί γνήσιοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως άλλωστε λέει και το Σύνταγμά τους, που αναγορεύει τα Σκόπια ως «κοιτίδα» του Μακεδονικού Εθνους!

Ω, της μωρίας εγκώμιον που επιβεβαιώνεται και βιβλικά: «Μωραίνει Κύριος, ους βούλεται απολέσαι»!