Όλες οι ειδήσεις

  Που βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας; Ο προφήτης Ηλίας έζησε τον 9 π.Χ. αιώνα και ήταν γιος του Σωβάκ και καταγόταν από τη Θέσβη. Ο Προφήτης Ηλίας άσκησε το προφητικό …

    Οι εθιμικές πυρές αποτελούν χαρακτηριστική περίπτωση τελετουργικής χρήσης του καθαρτηρίου πυρός. Πρόκειται για το τελετουργικό άναμμα και την αντίστοιχη χρήση φωτιάς, όχι για χρηστικούς λόγους, που γίνεται κατά κύριο λόγο σε σταθμούς του ετήσιου εορτολογικού κύκλου, οι οποίοι χρονικά σχετίζονται με τα δύο  ηλιοστάσια του έτους, το χειμερινό και το θερινό. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε τις εθιμικές φωτιές των εορτών του Δωδεκαημέρου – συνήθως των παραμονών των εορτών των Χριστουγέννων και των Θεοφανίων – ενώ στη δεύτερη τις εθιμικές πυρές της εορτής του Γενεσίου του Τιμίου Προδρόμου, στις 23 Ιουνίου. Η γιορτή αυτή αποτελεί σημαντικό εορτολογικό σταθμό για την θρησκευτική λαογραφία μας. 

Ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια ολοκλήρου του βίου του ποθεί τη χαρά. Ο Θεός κάνει τις χαρές της ζωής στοιχείο των επαγγελιών Του, τις περιλαμβάνει στις υποσχέσεις Του, όπως φαίνεται στην περίπτωση του εκλεκτού λαού. Ο Μωυσής εξαγγέλλει τις υποσχέσεις του Θεού προς τον ισραηλιτικό λαό (Δευτερονομίου κη΄, 1-8). Ομοίως, αργότερα και ο προφήτης Ιερεμίας εξαγγέλλει τις υποσχέσεις του Θεού, ευρισκόμενος στη φυλακή (588 π. Χ.), προς τους Ισραηλίτες για τη γη της επαγγελίας, μετά την απελευθέρωσή της από την κατάκτηση και ερήμωσή της, που επέφεραν σ’ αυτή οι Βαβυλώνιοι (Ιερεμίου μ΄, 10-13)

  Ο Σύγχρονος κόσμος, αναμφίβολα, κατά τη γνώμη των Ιστορικών, είναι πρωτίστως δημιούργημα του Χριστιανισμού. Αλλά ο Χριστός απευθυνόταν σε αγροτική κοινωνία, ο Παύλος τον έφερε στο Άστυ. Οι Τρείς Ιεράρχες πάλι έδωσαν οριστική έκφραση στη διαλεκτική σχέση του Χριστιανισμού με το πολιτικό-πολιτιστικό αποτύπωμα του ελληνορωμαϊκού κόσμου, τα μέτρα και τις ισορροπίες του. 
 

. Πρόκειται για το πάθος της μνησικακίας το οποίο πολλές αναφορές θα βρούμε τόσο στην Αγία Γραφή, όσο και στα πατερικά κείμενα. Πολλοί δυστυχώς την αγνοούν ως ορισμό, αλλά την υιοθετούν στη πράξη την ζωή τους και μάλιστα για ολόκληρα χρόνια. Ας προχωρήσουμε να την ορίσουμε, εσείς απλά ακολουθήστε μας στις επόμενες γραμμές…

«Μετά σαράντα ημέρες από την ενανθρώπηση του Κυρίου, η πάναγνη Μητέρα Του και ο δίκαιος Ιωσήφ έφεραν το θείο βρέφος στο Ιερό, σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο. Τότε και ο πρεσβύτης Συμεών, που είχε δεχθεί ως χρησμό από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα πεθάνει, πριν να δει τον Χριστό Κυρίου, δέχτηκε αυτόν στην αγκαλιά του, και αφού ευχαρίστησε και ομολόγησε τον Θεό, φώναξε: «Τώρα μπορείς να πάρεις τον δούλο σου, Κύριε, ειρηνικά». Και μετά, γεμάτος χαρά, έφυγε από τη ζωή αυτή, ανταλλάσσοντας τα επίγεια με τα ουράνια και αιώνια».

Μας πιέζουν όλοι οι «μεγάλοι» να καθίσουμε στο τραπέζι του διαλόγου με την Τουρκία και να προσπαθήσουμε να λύσουμε ειρηνικά τις μεταξύ μας διαφορές. Ποιές όμως είναι οι διαφορές αυτές; Πώς και γιατί προέκυψαν; Υπάρχει κάποια ασαφής διεθνής διακιϊκή ρύθμιση, που πρέπει να την ερμηνεύσουμε με καλή πίστη και με αμοιβαίες υποχωρήσεις εμείς τα αντίδικα μέρη; Μήπως διαπιστώθηκε όψιμα κάποιο κενό διεθνούς δικαίου, που δημιουργεί τις σχετικές διαφορές, τις οποίες πρέπει να επιλύσουμε μέσω του διαλόγου με πνεύμα καλής γειτονίας; Και μπορεί να γίνει λόγος για καλή γειτονία με μια χώρα, η οποία, ό,τι έχει, το άρπαξε από εμάς και θέλει τώρα με την προκλητική αναθεωρητική της πολιτική σε όλα τα ζητήματα (βλ. π.χ. μετατροπή του καθεστώτος της Αγίας Σοφίας, διάθεση επικαιροποίησης όλων των Διεθνών Συνθηκών)  και με την αλαζονεία της πληθυσμιακής της υπεροχής να μας αναγκάσει να μοιράσουμε όσα μας έχουν απομείνει; Ας μη γελοιόμαστε. Οι διαφορές μας με την Τουρκία (εάν εξαιρέσει κάποιος τα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας των νησιών του Αγαίου, που και αυτά  επιλύονται από το Δίκαιο της Θάλασσας και εν πάση περιπτώσει μπορούν να διευθετηθούν από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με ένα συνυποσχετικό προσφυγής μας σε αυτό)  δεν είναι πραγματικές. Είναι φτιαχτές, για να δικαιολογηθούν οι προκλήσεις της Τουρκίας, την οποία θα έπρεπε να είχαν ανακαλέσει στην τάξη οι «μεγάλοι»

O Άγιος Τρύφων καταγόταν από τη Λάμψακο της Φρυγίας και έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Γορδιανού (238-244), Φιλίππου (244-249) και Δεκίου (249-251). Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και στη παιδική του ηλικία, έβοσκε χήνες για να ζήσει. Συγχρόνως όμως μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και εκτελούσε με ευλάβεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Έτσι, σιγά-σιγά ο Τρύφων με την ευσεβή φιλομάθεια του, κατόρθωσε όχι μόνο να διδαχθεί ο ίδιος, αλλά και να διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες της πίστεως του. Γρήγορα η ευσεβής ψυχή του δέχθηκε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ο Θεός αξίωσε τον Τρύφωνα να θαυματουργεί.
 

Στη Θεσσαλονίκη ανιχνεύθηκε το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα της νοτιοαφρικανικής μετάλλαξης, προκαλώντας συναγερμό στις αρμόδιες αρχές.

Νίκος Χαρδαλιάς και Παναγιώτης Αρκουμανέας μετέβησαν εκτάκτως στη Θεσσαλονίκη και μετείχαν σε σύσκεψη στην Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως, αφού το κρούσμα ανιχνεύθηκε σε ιερωμένο.Αμέσως μετά την άφιξή τους στη Θεσσαλονίκη οι Νίκος Χαρδαλιάς και Παναγιώτης Αρκουμανέας βρέθηκαν στην έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Νεαπόλεως όπου και έλαβαν μέρος σε ευρεία σύσκεψη

Το Πρωτοκκλήσι είναι ένα ακριτικό χωριό που ανήκει διοικητικά στην δημοτική ενότητα Ορφέα του Δήμου Σουφλίου και βρίσκεται περίπου 15 km βορειοδυτικά του Σουφλίου. Οι κάτοικοί του είναι κατά πλειονότητα  πρόσφυγες από τα ελληνικά χωριά Μανδρίτσα και Άκαλαν, που σήμερα κατέχονται από την Βουλγαρία. Στη θέση Καβάκια υπάρχουν ερείπια παλαιάς εκκλησίας και τοίχος με βυζαντινά τούβλα και λίγο βορειότερα υπολείμματα υδραγωγείου και θεμέλια παλαιάς εκκλησίας. Στη θέση Παλεκκλήκια υπάρχουν ερείπια αρχαίου ναού, αφιερωμένου στο θεό Πλούτωνα, κτισμένου κατά την παράδοση από τον Ορφέα.