Λόγια Πατέρων

Σή­με­ρα οι άν­θρω­ποι κα­τα­λή­γουν από την πολ­λή με­λέ­τη να εί­ναι μα­γνη­τό­φω­να και να γε­μί­ζουν τις κασ­σέτ­τες τους με πε­ριτ­τά πράγ­μα­τα. ”Η άνευ πρά­ξε­ω­ς” όμως ”δι­δα­σκα­λί­α” εί­ναι κατά τον Αββά Ισα­άκ …

Ευ­χα­ρι­στώ τον Θεό, που μου έδω­σε πολ­λές αρ­ρώ­στιες. Πολ­λές φο­ρές του λέω: «Χρι­στέ μου, η αγά­πη σου δεν έχει όρια». Το πώς ζω, εί­ναι ένα θαύ­μα. Μέσα στις άλ­λες μου …

Ένας νε­α­ρός είχε μπλέ­ξει με κά­ποιον μάγο και ασχο­λή­θη­κε με μα­γι­κά. Έπα­θε μετά ζη­μιά, αρ­ρώ­στη­σε και κα­τέ­λη­ξε στο νο­σο­κο­μείο. Μή­νες ξο­δεύ­τη­κε ο πα­τέ­ρας του, για­τί δεν εί­χαν τότε ασφά­λεια, για …

Στην μέλ­λου­σα Κρί­ση θα απο­κα­λυ­φτεί σε μια στιγ­μή η κα­τά­στα­ση του κάθε άν­θρω­που και μό­νος του κα­θέ­νας θα τρα­βή­ξει για εκεί που εί­ναι. Κα­θέ­νας θα βλέ­πει σαν σε τη­λε­ό­ρα­ση τα …

Η προ­σευ­χή, η νη­στεία, η αγρυ­πνία, η άσκη­ση και όποιο Χρι­στια­νι­κό έργο, όσο καλό και αν εί­ναι αυτό κα­θαυ­τό, δεν μπο­ρεί να γί­νει σκο­πός της Χρι­στια­νι­κής ζωής, μο­λο­νό­τι εί­ναι απα­ραί­τη­το …

Η στε­νο­χώ­ρια αφο­πλί­ζει τον άν­θρω­πο. Του ρου­φά­ει όλο το με­δού­λι των ψυ­χι­κών και σω­μα­τι­κών του δυ­νά­με­ων και δεν τον αφή­νει να κά­νει τί­πο­τε. Δη­λη­τη­ριά­ζει την ψυχή και φέρ­νει ανω­μα­λί­ες και …

Υπάρ­χει και με­τά­νοια χω­ρίς την προ­αί­ρε­σή μας. Εί­ναι η αναγ­κα­στι­κή με­τά­νοια. Σου ζη­τάω δηλ. να με συγ­χω­ρέ­σεις για ένα κακό που σου έκα­να, για να γλυ­τώ­σω τις συ­νέ­πειες, αλλα εσω­τε­ρι­κά …

Το Ευαγ­γέ­λιο και η κο­σμι­κή λο­γι­κή δεν συμ­βι­βά­ζον­ται. Στο Ευαγ­γέ­λιο εί­ναι η αγά­πη. Στην λο­γι­κή εί­ναι το συμ­φέ­ρον. Στο Ευαγ­γέ­λιο λέει: «Αν σε αγ­γα­ρεύ­σει κά­ποιος για ένα μίλι, εσύ να …

Να μην σπα­τα­λά­με άσκο­πα τον καρ­πό, την ψίχα, των δυ­νά­με­ών μας και δί­νου­με τα τσό­φλια για τον Θεό. Η μέ­ρι­μνα τρα­βά­ει όλο το με­δού­λι της καρ­διάς και δεν αφή­νει τί­πο­τε …

Εί­ναι πολύ λυ­πη­ρό, οι άν­θρω­ποι που ζού­νε αμαρ­τω­λή ζωή, να προ­σθέ­τουν συ­νέ­χεια βά­ρος στις ψυ­χές των κε­κοι­μη­μέ­νων της γε­νιάς τους, διό­τι αι­σθά­νον­ται ένο­χο τον εαυ­τό τους, που έγι­ναν αι­τία να …