Περί Ιεραποστολής

Κά­ποιος άλ­λος μου έλε­γε, ότι τις ελεύ­θε­ρες ώρες του μπαί­νει στα λε­ω­φο­ρεία, κά­νει σύν­το­μο κή­ρυγ­μα και μοι­ρά­ζει στους επι­βά­τες θρη­σκευ­τι­κά έν­τυ­πα που μι­λούν για την εξο­μο­λό­γη­ση. Μου είπε επί­σης, ότι έχει πρό­βλη­μα με τα παι­διά του, για­τί ντρέ­πον­ται με την Ιε­ρα­πο­στο­λή που κά­νει. Του είπα, ότι εί­ναι καλά αυτά, αλλά υπερ­βο­λι­κά, για­τί σή­με­ρα πρέ­πει να ψά­ξου­με και να βρού­με νέ­ους τρό­πους Ιε­ρα­πο­στο­λής, όχι όπως την επο­χή του πο­λέ­μου που οι Χρι­στια­νοί νέοι τρα­γου­δού­σαν στους δρό­μους και τα λε­ω­φο­ρεία Χρι­στια­νι­κά τρα­γού­δια και μοί­ρα­ζαν έν­τυ­πα. Τον ση­με­ρι­νό άν­θρω­πο πρέ­πει να τον πλη­σιά­σεις με δια­φο­ρε­τι­κό τρό­πο. Ο Χρι­στια­νός πρέ­πει να ομο­λο­γεί τον Χρι­στό όχι με λό­για, αλλά με έργα, με το πα­ρά­δειγ­μα και την ζωή του. Οι Χρι­στια­νοί πρέ­πει να μά­θου­με να σιω­πού­με, για­τί εί­ναι εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νο (και αστείο) να ανα­γο­ρεύ­ου­με τους εαυ­τούς μας, άλ­λο­τε συ­νη­γό­ρους του Θεού και άλ­λο­τε ει­δι­κούς, στο να εξη­γού­με τις βου­λές και τα σχέ­διά Του…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης