Πόσοι από εμάς που λεγόμαστε χριστιανοί θα μπορούσαμε να αναφωνούμε αυτό που με παρρησία φώναζε ο Απόστολος Παύλος: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20); Πόσοι από εμάς έχουμε αποθέσει τον εαυτό μας, τα προβλήματά μας, τις αγωνίες μας, τις βιοτικές μας μέριμνες, την υγεία μας στο σταυρό του Κυρίου μας; Πόσοι από εμάς έχουμε νεκρωθεί για τον κόσμο και ζούμε μόνο για το Σωτήρα μας Χριστό, ώστε να του λέμε:
Στο Σταυρό Σου, Χριστέ μου, πέθανες για μένα και εγώ βλέποντάς Σε σταυρωμένο, πεθαίνω για τον κόσμο θέλοντας να ζω μόνο για Σένα! Τώρα πιά δεν θέλω να ζω εγώ, αλλά να ζης Εσύ μέσα μου, ο Χριστός μου, «ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωά. κ΄ 28). Με το Βάπτισμα έχω σταυρωθεί κι έχω πεθάνει μα¬ζι Σου, Χριστέ μου. Έγινα κοινωνός του σταυρικού θανάτου Σου και είμαι νεκρός. Λοιπόν, δεν ζω πλέον εγώ, ο παλαιός εαυτός μου, αλλά ζεις μέσα μου Εσύ, ο γλυκύτατος Χριστός μου.
Πόσοι από εμάς μπορούμε να ανοίξουμε διάπλατα την πόρτα της καρδιάς μας στον Χριστό, προκειμένου να μπεί Εκείνος και να κατοικήσει μέσα μας;
Εάν με επίγνωση φωνάζουμε το «ζη εν εμοί Χριστός», τότε καταλαβαίνουμε τι βάθος και τι μεγαλείο κρύβει η εν Χριστώ ζωή! Δεν πρόκειται για ένα σύστημα ηθικής ούτε για μια σειρά από ακατανόητες τελετουργίες. Πρόκειται για ένα πέρασμα από τον θάνατο στην ζωή. Με το άγιο Βάπτισμα όλοι εμείς οι χριστιανοί ζούμε τη νέκρωση του παλαιού ανθρώπου και συγχρόνως την ανάσταση σε μια νέα ζωή, την οποία καλούμαστε να διατηρήσουμε με τον προσωπικό μας αγώνα κατά της αμαρτίας. Αν αγωνιζόμαστε για να ακολουθούμε το θέλημα του Θεού, τότε νοιώθουμε να φανερώνεται η ζωή του Χριστού μέσα μας και να μπορούμε να λέμε, όπως ο Απόστολος Παύλος: «ζω ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».
Τί, όμως, σημαίνει «ζη δε εν εμοί Χριστός» και ποια πρακτική εφαρμογή έχει στη ζωή μας αυτό το σάλπισμα; Σημαίνει ότι ζει μέσα μας ο Χριστός· ότι έχουμε «τον Χριστόν εν τοις στέρνοις ημών», είναι η πνοή μας, η χαρά μας, η δύναμή μας. Υπάρχει γλυκύτερη εμπειρία από το να έρχεται και να κατασκηνώνει στην καρδιά μας όλη η Αγία μας Τριάδα; Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να έχουμε ένοικο στην κατοικία της καρδιάς μας τον Κύριο; «Του τον Χριστόν έχοντος ένοικον, τι γένοιτο αν μακαριώτερον πώποτε;» θα πεί ο ιερός Χρυσόστομος. Αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά του χριστιανού.
Ειδικότερα το «ζη εν εμοί Χριστός» σημαίνει ότι έχουμε «νούν Χριστού». Οι σκέψεις μας είναι σκέψεις Χριστού πρώτες και καθαρές, τα αισθήματά μας αισθήματα Χριστού, οι πόθοι μας πόθοι Χριστού, η ζωή μας ζωή «εν Χριστώ Ιησού».
«Ζη εν εμοί Χριστός» σημαίνει ότι η θέλησή μας ταυτίζεται με την θέληση του Θεού. Νεκρώνεται το δικό μας θέλημα και κυβερνάει τη ζωή μας το θέλημα Εκείνου. «Ζη εν εμοί Χριστός» σημαίνει αγιάζουμε το Όνομα του Θεού. Ποθούμε να απλωθεί η βασιλεία Του σε όλη την κτίση, να φτάσει το μήνυμα του Ευαγγελίου στα πέρατα της Οικουμένης, να γνωρίσουν οι άνθρωποι το θέλημα του Θεού και να σωθούν, αφού τον εμπιστευθούν και τον κάνουν ένοικο τη καρδιάς τους.
«Ζη εν εμοί Χριστός» ακόμη σημαίνει ότι δίνουμε την καρδιά μας ολοκληρωτικά και όχι μέρος της στον Κύριο. Δεν του νοικιάζουμε ένα διαμέρισμα της καρδιάς μας, αλλά ολόκληρο το οικοδόμημά της. Τον αγαπούμε και τον σεβόμαστε «εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της διανοίας μας». Τέλος, «ζη εν εμοί Χριστός» σημαίνει εφαρμόζουμε στην πράξη το άγιο Ευαγγέλιο. Πράττουμε τα αρεστά ενώπιόν Του. Καθαρίζουμε τα χέρια μας οι αμαρτωλοί και αγνίζουμε τις καρδιές μας οι δίψυχοι, σύμφωνα με την προτροπή του Αδελφοθέου Ιακώβου (Ιακ. δ΄ 8). Και οφείλουμε να τις αγνίζουμε, γιατί Εκείνος είναι πάναγνος και πώς θα κατοικήσει σε σπιλωμένο οίκημα; Σημαίνει, επίσης, ότι δείχνουμε σε όλους αγάπη και καλωσύνη. Είμαστε ευεργετικοί, σπλαχνικοί, φιλόστοργοι, συγχωρούμε ο ένας τον άλλον. ῞Οταν μέσα μας μένει ο Χριστός, λέγει ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, τι άλλο μας χρειάζεται ή, ποιο αγαθό μάς διαφεύγει; Αρκεί και εμείς να μένουμε μαζί Του. Τότε και ένοικο έχουμε και κατοικία, ώστε να είμαστε μακάριοι τόσο για την κατοικία μας όσο και γιατί την παραχώρησή της σε τέτοιο ένοικο.
Όταν, λοιπόν, πάρουμε την απόφαση να νοικιάσουμε το σπίτι της καρδιάς μας στον Χριστό τότε όλα τα αγαθά του κόσμου θα είναι δικά μας, αφού ο ένοικός μας είναι «ο δοτήρ των αγαθών». Τότε κάθε φαύλη πράξη και επιθυμία μας απομακρύνεται, αφού τίποτα πονηρό δεν στέκεται εμπρός σε τόσο σορό αγαθών. Ποιο πονηρό που είναι παρόν θα ημπορούσε να μείνει και ποιο πονηρό που είναι απόν θα κατόρθωνε να πλησιάσει, όταν ο Χριστός είναι μαζί μας, όταν κάτοικεί στην καρδιά μας και όταν η αγιότητά Του διαπερνάει όλη μας την ύπαρξη και βασιλεύει μέσα μας; Τα βέλη που έρχονται από έξω τα εμποδίζει Εκείνος να μας εγγίσουν, αφού έχει περιφρουρήσει την καρδιά μας με τη χάρη Του. Αλλά και κάθε τι το φαύλο που τυχόν υπάρχει μέσα μας, το απομακρύνει ωθώντας το, όπως τα μάτια μας διώχνουν με το δάκρυ τα ξένα σώματα που τολμούν να εισχωρήσουν σε αυτό. Ο Χριστός είναι ο μεγάλος ένοικος που γεμίζει όλη την κατοικία Του με χάρη, ειρήνη, χαρά, δύναμη και υγεία. Είναι ο φωτοδότης ένοικος, που διώχει τα σκότη. Είναι αυτός που μας ενδύει με το χιτώνα της αφθαρσίας. Ζητάει από εμάς μόνο να ενωθούμε μαζί Του και να τον αφήσουμε κύριο της καρδιάς μας, που γίνεται σπίτι Του και να του φωνάζουμε διαρκώς: «Πάσαν την ζωήν ημών Σοι παραθώμεθα».
